Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

zondag 30 mei 2010

The Tribe of Many Colors


Dag 57 tot 62 - 25 tot 30 mei - The Tribe of Many Colors

You have been telling the people that this is the Eleventh Hour.
No you must go back and tell the people that:
This is the Hour.
And there are things to be considered:
Where are you living?
What are you doing?
What are your relationships?
Are you in right relation?
Where is your water?
Know your garden.

It is time to speak your Truth.
Create your community.
Be good to each other.
And do not look outside yourself for the leader.
This could be a good time!

There is a river flowing now very fast.
It is so great and swift that there are those who will be afraid.
They will try to hold on to the shore.
They will feel they are being torn apart, and they will suffer greatly.
Know the river has its destination.
The elders say we must let go of the shore, keep our eyes open and our heads above the water.
Push off into the middle of the river.
See who is in there with you and celebrate.

At this time in history, we are to take nothing personally.
Least of all, ourselves.
For the moment that we do, our spiritual growth and journey comes to a halt.
The time of the lone wolf is over.
Gather yourselves!
Banish the word struggle from your attitude and your vocabulary.
All that we do now must be done in a sacred manner and in celebration.

We are the ones we've been waiting for!

Een boodschap van de Hopi's die al enkele jaren oud is. We zijn helemaal geen kleine en onmachtige slachtoffers, een speelbal van het noodlot of van allerlei omstandigheden. Wij zelf zijn diegene waar we op zoek naar zijn, waar we op wachten. Wij creëren de wereld en de toekomst door wat we kiezen en denken en voelen. In werkelijkheid zijn wij spirituele multi dimensionele wezens die gebruik maken van een fysiek voertuig om een menselijke ervaring te integreren in ons eeuwig bewustzijn. In werkelijkheid zijn we wijze Meesters en krachtige Geesten die geboren worden als mens om op deze prachtige planeet te spelen, te creëren en te ervaren. Om deze geliefde Moeder Aarde en al haar bewoners te behoeden, te verzorgen en te eren. Mens zijn is vreugdevol, het is een schitterende ervaring die we zelf gekozen hebben, een groot avontuur, een unieke kans tot groei. Bedenk hoe bijzonder het is om hier en nu in een lichaam te zijn en dit allemaal te beleven. Op de mooiste en meest unieke planeet in het Universum. Wat een wonder, wat een zegen. Er bestaan dan ook geen gewone momenten. Alles is heilig.

No warrior gives up on what he loves.
He finds the love in what he does.


Toch lopen velen met een bezwaard gemoed en een triestige blik. Hoe krijg je (terug) plezier in het leven, hoe breng je vreugde in het hart, hoe verhoog je je energie? Een goeie start is alvast (enkel) doen wat je graag doet, waar je warm en enthousiast van wordt. De dromen die je koestert, gewoon waarmaken. Je passies ontdekken en ze (be)leven. Een doel vinden die je hart raakt en zin geeft aan je leven. Niet teveel piekeren ook, denk zonnig en vrolijk. Niet altijd makkelijk, maar oefening baart kunst. Dan de natuur uiteraard. De natuur opzoeken is de beste manier om je energie te verhogen en je beter te voelen. Wat nog allemaal. Levende en hoogfrequente voeding vol licht, want je bent wat je eet. Denk aan verse plantensappen en smoothies als dagelijkse oppepper. Loop elke dag blootsvoets op gras of grond om contact te maken met de energieën van Moeder Aarde. Breng je chakra's in balans door meditatie, yoga, tai chi, enz. Speel met je huisdier. Bekijk inspirerende en positieve filmpjes op YouTube. En bovenal: herinner je wie je echt bent. Je bent niet het kleine angstige ego, maar een machtig, wijs en liefdevol 'Ik Ben'. Zet je ego uit, als je merkt dat het de leiding of de overhand neemt. En natuurlijk veel spelen, zingen en dansen. Zorgeloos creatief zijn en volop genieten. Net als kinderen, die opgaan in het spel en zichzelf en alle zorgen vergeten. Geluk is een keuze, een beslissing en werkt erg aanstekelijk. Geluk is niet afhankelijk van wie je bent, wat je bezit of wat je overkomt, maar enkel van hoe je denkt. En anderen gelukkig maken is de snelste manier om zelf gelukkig te worden.
Hoe vul je de dagen van het leven, wat wil je delen met de wereld? Dit is wellicht een vraag die kan opkomen als je, na enkele jaren, een grotendeels zelfvoorzienend paradijsje hebt gecreëerd. Uiteraard zal er altijd wel werk zijn op de hectare, maar zeker geen full-time job meer. Er is vrije tijd en de uitgelezen kans doet zich dan voor dat er tijd, ruimte en energie komt om je talenten te beoefenen, verlangens te verwezenlijken, nieuwe dromen te realiseren, je kennis en wijsheid te delen, te ontdekken en observeren, mooie beelden te visualiseren, je creativiteit te ontwikkelen en te uiten, ... Spelenderwijs scheppen en creëren, net als kinderen die zandkastelen bouwen. En natuurlijk liggen nog veel meer mooie taken te wachten eenmaal de ecodorp bewoners wat gesetteld zijn en een volgende fase aanbreekt. Educatie van kinderen en volwassenen, heling van mensen en Moeder Aarde, het aanbieden van holistische gezondheidszorg en allerlei energiewerk, workshops en cursussen organiseren, uitwisselen en samenwerken met andere gemeenschappen en groepen, de samenleving inspireren en alternatieven tonen,... Er is genoeg te doen om de nieuwe wereld vorm te geven.

Volgens sjamaan Kiesha Crowther zijn we allen grote creators die hier en nu op Aarde zijn om mee te werken aan de transitie naar een nieuwe tijd (zie verder). Een glorieus tijdperk breekt aan. De mens bezit een uniek vermogen, namelijk zijn onbeperkte denkkracht, waarmee hij werelden creëert. De huidige technologische wereld is dan ook een product van de menselijke gedachten. Maar gedachten veranderen in de loop van de tijd. Bewustzijn evolueert. Geschiedenis is namelijk niet de evolutie van technologie en productie, maar de evolutie ons denken, van bewust worden. In de nieuwe evolutiefase die nu aanbreekt, denken we andere gedachten en creëren we zo een andere wereld. Heel eenvoudig en efficiënt. We worden bewuster en beseffen dat er meer is dan technologie, veel meer. We beginnen te beseffen dat we machtige scheppers zijn, spirituele meesters, onsterfelijke zielen, dat er vele werelden, wezens en dimensies zijn, dat we allen verbonden zijn in éénheid,...We beginnen te denken met het hart, met zorg en mededogen en vanuit een gevoel van dienstbaarheid. We beginnen liefdevol te denken en warmte en genegenheid te zenden naar al wat is. En dat zal onvermijdelijk een nieuwe wereld tot aanschijn brengen. Onze intelligentie stond tot op heden meestal ten dienste van het verstand en het ego en bracht vele en mooie innovaties en uitvindingen voort, maar ook vernietiging en vervuiling. De tijd breekt aan dat we onze intelligentie in dienst van het hart en het hoger Zelf zullen plaatsen, en daar zullen onwaarschijnlijk prachtige en schitterende scheppingen en creaties uit voortvloeien.

When the Earth is dying there shall arise an new tribe of all colors and all creeds.
This tribe shall be called 'The Warriors of the Rainbow' and it will put its faith in actions not words.

Op een dag bezoek ik een jong koppel (Iris en Guibert) met hun tweejarig dochtertje (May) die hier in de buurt wonen. Zes maanden geleden woonden ze nog in een appartement in Parijs. Toen besloten ze uit het systeem te stappen. Ze gaven hun job op, kochten een lapje grond (3 hectare) en een yurt en sindsdien leven ze in de natuur, volledig off-grid en zoveel mogelijk zelfvoorzienend. Ik sta versteld wat ze in zes maanden al bereikt hebben. De Mongoolse yurt staat op stevige funderingen en heeft binnenin een houten vloer, er zijn 2 zonnepanelen die voldoende elektriciteit leveren, de groentetuin is opgestart, en verder een kippenren met wel 25 kuikentjes pas uit het ei, een composttoilet en een douche met warm water opgewarmd door de zon. Er is ook een omheining gebouwd want ze hebben een paard en een ezel die ze niet enkel als rijdier gebruiken, maar ook om hout uit het bos te halen voor de kachel. Op het terrein wat ze kochten, stond een houten chaletje en dat is nu het atelier geworden waar Iris haar zelf ontworpen kledij maakt. Die verkoopt ze dan via haar internetwinkeltje en de opbrengst blijkt voldoende om de (lage) vaste onkosten te betalen (vooral benzine en communicatie). Met een speciaal bakje is internet blijkbaar ook mogelijk via satelliet verbinding, dus zonder kabel of telefoonlijn. Er is ook een waterput met bron op het terrein en een reservoir (voldoende voor 2 maanden) die water oppompt uit een aangrenzend riviertje. Alles samen een investering van 30.000 euro (aankoop van een prachtig en redelijk vlak terrein, yurt, zonnepanelen, materiaal, dieren,...), waarvan de helft voor aankoop van het terrein. Het kan dus wellicht nog goedkoper afhankelijk van de grondprijzen en de ligging. Ze willen ook enkele geiten aanschaffen voor melk en kaas. Bedenk dat dit stadsmensen zijn die weinig afweten van leven op het land. Alle kennis over geiten en kippen houden, groentetuin, zelfvoorziening, compost maken, enz...leren ze al doende, of via internet en vrienden. Ik vind het al met al fantastisch wat deze fijne mensen ondertussen verwezenlijkt hebben. Erg inspirerend en motiverend. De moed hebben alles achter je te laten, voluit voor je droom te gaan en een nieuw leven te beginnen. En het werkt erg aanstekelijk om te zien dat het nog lukt ook. Ze zijn heel gelukkig en tevreden en willen zeker niet meer terug naar hun vroeger leven in de stad, waar de stress en vervuiling te hoog zijn. Missen jullie vrienden en familie niet of de mogelijkheden tot cultuur en vertier die een stad kan bieden, vroeg ik hen? Helemaal niet, ze hebben in die korte tijd al een uitgebreide nieuwe vriendenkring. Vaak zijn het andere yurtbewoners of ecologische mensen uit de buurt, en dat zijn er niet weinig. Blijkbaar staat de Corrèze toch meer open voor alternatieve initiatieven, yurts en duurzame, groene projecten (zoals ecodorpen) in vergelijking tot andere departementen. Wat vertier betreft: leven in een stad biedt inderdaad vele mogelijkheden tot werk, cultuur en ontspanning, maar leven in de natuur brengt dan weer andere kansen, voordelen en ervaringen. Het hangt af van wat je wenst, wat je droom is, welke ervaring je zoekt.

Mijn keuze is alvast gemaakt en ik ben niet alleen. 'You may say that I'm a dreamer, but I'm not the only one', zong John Lennon al. Op mijn reizen en ook in Vlaanderen, merk ik dat steeds meer mensen een andere weg inslaan, nieuwe waarden en doelen kiezen, andere gedachten denken, positieve acties ondernemen, hun harten openen, concreet meebouwen aan een betere wereld. Zo groeit de groep der Regenboogstrijders zienderogen en zorgt voor een geweldloze, groene geboorte van een hartbeschaving. Wereldwijd zijn reeds miljoenen mensen en groepen bezig met het vormgeven van een nieuw tijdperk door middel van hun gedachten en daden, door hun hart te volgen (wat de rechtstreekse verbinding is met het hoger Zelf), in plaats van het ego te volgen.

Ondertussen beleef ik mijn eerste onweer en regennacht in de yurt. Het nachtelijk onweer is grandioos. De hele vallei licht telkens op bij iedere bliksem en toont mij bij elke korte flits de groene waaiende bomen en de donkergrijze wolken, waarna het terug donker wordt. De neervallende regen op de yurt maakt veel lawaai, bij hevige regenbuien is slapen wellicht niet mogelijk. Alhoewel, je wordt alles gewoon. Lichte regenval daarentegen, klinkt als een zacht wiegeliedje, erg aangenaam en rustbrengend. Leven in een yurt is leven in de natuur, dicht bij Moeder Aarde en als het regent en dondert besef je dat nog meer. Het is net alsof ik buiten ben in de open lucht, waar alle elementen voelbaar zijn, maar toch lig ik mijn warme bedje in een droge yurt.

Be the change.

Misschien door velen ondertussen al gezien, maar ik geef toch nog eens deze tip. Little Grandmother Keisha Crowther, een behoedster van de Indiaanse wijsheid en een erg oprechte, integere en bescheiden jonge vrouw (haar liefde voor Moeder Aarde en alle mensen straalt uit haar ogen), spreekt in haar boodschap voor 2010 (het jaar van manifestatie van onze dromen), over acht inzichten die kunnen helpen om een nieuwe wereld te co-creëren en jezelf terug te herinneren wie je echt bent. Het zijn ook 8 stappen om tot een duurzame samenleving te komen en de wijsheid te hervinden om in harmonie met alles te leven. Een erg boeiende en een hoopgevende boodschap. Wij allen zijn Goden en Godinnen die zelf gekozen hebben om hier en nu te zijn en om samen terug een hemel op Aarde te brengen. De geboorte van een nieuwe tijd is volop aan de gang en niet te stuiten. De oude systemen (religie, geld en macht/regering) zullen instorten en plaats maken voor vrede, waarheid en harmonie. Het verdwijnen van de oude wereld is noodzakelijk om ruimte te maken voor het nieuwe. En de belangrijkste sleutel is beginnen leven vanuit je hart. Klinkt simpel maar toch is het niet eenvoudig, gezien ego, verstand en allerlei angsten al zolang onze beslissingen bepalen. Maar onze kracht is onmetelijk en enkel de sterkste zielen zijn nu op Aarde om dit te verwezenlijken. En we creëren dit paradijs via ons denken en onze liefde, niet via geweld en revolutie. Dus open je hart en onderzoek je gedachten. Blijf altijd positief en schenk vaak denkkracht en voelkracht aan je mooie dromen en je liefdevolle gedachten. Vergeet gewoon alle doemscenario's en alle gepieker, want waar wij aandacht aan schenken wordt werkelijkheid. Herinner je de raad van Anastasia: begin elke dag met 15 minuten uitsluitend positieve gedachten en creëer mooie beelden voor jezelf, je geliefden en Moeder Aarde.
Kiesha Crowther - 2010 - deel 1 en deel 2 ......Return of the Ancestors - deel 1, deel 2 en deel 3......Kiesha Crowther - One with Nature

Een nieuwe beweging ontstaat nu op aarde: The Tribe of Many Colors. Mensen, jong en oud, uit ieder ras en geloof, uit elk land en iedere regio, die kiezen om de oude paradigma's en geloofssystemen te verlaten en een nieuwe weg te bewandelen. Ze negeren de afscheidingen opgeworpen door taal, religie, geslacht of huidskleur en onderkennen onze verbondenheid en eenheid. Ze leven en denken met het hart, ze kiezen liefde en samenwerking, eren en respecteren Moeder Aarde en de Schepping en veranderen op die manier de wereld, stap voor stap, hart na hart, geweldloos en in gratie.

En dat is een erg mooie gedachte om te eindigen, lieve lezers, want de lentereis zit erop, morgen vertrek ik terug richting Vlaanderen. Bedankt om mee te leven en te lezen. Er komt nu even een korte (schrijf)pauze. Niet voor lang, want er gebeurt veel en deze zomer biedt al mooie vooruitzichten zoals het Anastasia festival en ook een nieuwe reis, hopelijk naar de plek waar Rivendell Village zal ontstaan.

Be happy, enjoy life and take good care of each other and Mother Earth!
We are all one family.



Imagine God said: "I am sending you to earth to play a little game for a while and then I'll beam you back. It's a grand experiment. Whatever you do, don't get to caught up in the results. You'll be given some lucky cards and you'll be forced to face some dragons, just like everyone else. There are really no rules, except what goes around, comes around. Let truth, beauty, curiosity and the expansion of happiness draw you forward along your path. Enjoy the game. Follow your spirit. Observe your reactions to the phenomena you encounter. See what it feels like to pretend to be an entity that is separate from Me. But, remember your origin. Don't worry about losing or winning the game because nobody actually wins and nobody actually loses, regardless of appearances. Be more concerned about losing yourself.
Now have fun".

maandag 24 mei 2010

Eenvoud


Dag 53 tot 56 - 21 tot 24 mei - Eenvoud

My soul can find no staircase to heaven unless it be through earth’s loveliness.

Helemaal alleen ben ik op deze plek. Althans, zonder mensen, wel de levende natuur die mij omringt en haar overduidelijke boodschap communiceert: mijn schoonheid zal je helen. Het is gek, gisteren had ik zin in een wandeling en koos de waterval van Murel, hier dicht in de buurt. Vijf uur wandelen door een prachtig bos en langs drie kolkende watervallen. Bij de tweede waterval kreeg ik zowaar tranen in de ogen, gewoon overweldigd door schoonheid. Ja, ik wordt wat sentimenteel met het ouder worden. Maar het plekje was zo perfect, zo mooi, zo wonderlijk. Alleen de natuur kan zulke ontroerende kunstwerken creëren. En muziek ook wel.

Goed dan, ik zal niet alles kunnen vertellen, maar hieronder toch enkele inzichten en ontboezemingen. Alleen leven op een wondermooie plek is een echt geschenk, maar er is ook kans op vereenzaming. Je ziet hier gegarandeerd nooit iemand, tenzij je naar het dorpje wandelt 2 km verder of een ritje maakt met de auto. Een tijd alleen zijn met mezelf is geen probleem, maar na vier, vijf dagen groeit toch de behoefte om terug even onder de mensen te komen. Voor mij dus liefst een heus ecodorp waar ik omringd ben door lieve mensen en waar de uitwisseling en vriendschap onderling en met de omgeving het leven zo boeiend en verrijkend maakt. Hier ook geen contact met de buitenwereld via internet of tv en dat is ook niet nodig. De natuur tovert constant levensechte en unieke tafereeltjes die alle tv programma's en websites artificieel maken. Een voordeel van deze afgelegen plek is wel dat je kan doen wat je wil, zoals alle kleren uit en naakt rondlopen terwijl je klusjes doet. Het eerste moment is het wat onwennig, en dan voelt het natuurlijk en zalig, een soort bevrijd gevoel.

Wel is mijn blank achterwerk nu pijnlijk rood gekleurd door de zon, maar wie zijn gat verbrand moet op de blaren zitten, zeker.

The key is to live simply

Het leven in een yurt bevalt mij goed en ik heb al beslist om een groter model te bestellen. Zeker 6 wanden of misschien nog groter, afhankelijk van de prijzen. De ronde vorm van de yurt maakt de indeling overzichtelijk en alles heeft zijn eigen plekje (volgens de windrichtingen). De ruimte is uiteraard beperkt en alles volzetten is niet handig. Dat betekent selecteren wat je wel en niet in je huis wenst. Het kan alvast een oefening zijn in loslaten van materie en enkel het essentiële behouden. Dagelijks terugkerende werkjes zijn water en hout halen. De bron is ongeveer 300 meter verder en de omringende bossen liggen vol met sprokkelhout. Het naar de yurt brengen van water (ook voor de groentetuin) en hout vraagt toch wat tijd en aandacht. Je leeft sowieso ook veel meer buiten en de overal aanwezige glooiende hellingen verhogen al snel je fysieke conditie. Ik loop toch wat kilometers af. Tot nu toe is het hier elke dag volle bak zon en 30 graden, dus buiten leven is geen probleem. Maar wat als het vaak en lang regent en je aangewezen bent om in de yurt te blijven? Dan zijn er allerlei creatieve bezigheden, kunstzinnige dingen of lezen natuurlijk. Er staat een kookfornuis op gas en het is ook mogelijk op de houtkachel te koken (wat merkelijk langer duurt). Iedere avond gaat de kachel even aan, niet enkel voor de gezelligheid, maar ook om de yurt wat op te warmen voor de nacht. Het is vlug warm en de warmte blijft lang in de yurt. Ik merk ook dat mijn slaapritme verandert. Ik ben normaal een nachtmens en slaap meestal tussen 02 en 10 uur. Hier verschuift het en ben ik soms om 6 uur al wakker, maar blijf nog wat liggen en sta om 8 uur op. Allerlei insecten en sporadisch ook een muis kunnen wel eens op bezoek komen. Vriendschap met ze sluiten is een goede manier om je angst (voor spinnen bvb.) te overwinnen. En een kat vangt muizen, althans dat is de bedoeling, maar het hangt een beetje af van de kat. Voeding kun je beter niet zomaar laten rondslingeren, want trekt allemaal beestjes aan. Alles goed afsluiten is de boodschap. Wonen in een yurt leert mij ook dat alles tijdelijk en veranderlijk is. Onze ziel is onderweg op een lange pelgrimstocht en dat ervaar je nog duidelijker in deze nomadentent. Krampachtig vasthouden aan plaatsen, huizen, omstandigheden, mensen,...kan tijdelijk een gevoel van zekerheid brengen, maar vroeg of laat dien je alles op Aarde los te laten. Ik ervaar dat deze yurtervaring me helpt om te onthechten van materie of van de resultaten van mijn acties, zodat ik mee kan varen op de steeds veranderlijke stroom van het leven. Misschien ook omdat ik astrologisch een beweeglijk teken ben, de vaste tekens zijn minder geneigd tot verandering.

To forget how to dig the earth and tend the soil is to forget ourselves.

Dan de tuin. Zelfvoorziening op vlak van voeding is dus één van de streefdoelen (althans bij sommige toekomstige Rivendell bewoners). Wel, ik kan jullie alvast zeggen: het vergt heel wat tijd en energie om dit te verwezenlijken. De theorie is duidelijk genoeg en staat in veel boeken uitgelegd: met een voedselbos, een groentecirkel en via permacultuur kun je de natuur voor je laten werken en hoef je enkel nog te oogsten. Maar voor het zover is, zijn jaren werk nodig. Dit is echt niet voor iedereen, je dient graag in de tuin te werken en er veel energie in te stoppen, zeker de eerste jaren. Vooral als je verlekkerd bent op eenjarige planten en groenten (dus de courante groenten die we gewoon zijn te eten). Dan heb je ieder jaar een pak werk. En een hectare is groot. Je moet de inrichting van een familiedomein dan ook zien als een echt levenswerk. Een meerjarenplan om stap voor stap een paradijsje te creëren. Zelf ben ik aan het uitdokteren hoe mijn toekomstige voedseltuin zo praktisch en efficiënt mogelijk op te zetten. Alvast zoveel mogelijk meerjarige en wilde planten die zichzelf uitzaaien, ook notenbomen en bessenstruiken. Het vraagt wel een aanpassing van je voedingspatroon (straks meer daarover). Ook zorgen voor een goede bewatering via irrigatie, swales en wateropvang. Ik ben hier nu namelijk ongeveer 2 uur per dag bezig met het bewateren van de planten, inclusief naar de bron lopen en bidons met water vullen. Dit komt wel omdat het nu een droge en erg zonnige periode is. Bij regenval valt dit werkje weg. Ik begrijp goed dat niet iedereen wenst te streven naar zelfvoorziening op vlak van voeding en ook niet echt een volledige hectare wenst. Vooral als je ook nog andere dingen wilt doen.

Think of the fierce energy concentrated in an acorn!
You bury it in the ground, and it explodes into an oak!
Bury a sheep, and nothing happens but decay.

Voeding is erg persoonsgebonden en wijzigt ook tijdens het leven. Zelf heb ik al vele voedingswijzen uitgeprobeerd. Sinds mijn 14 jaar overtuigd vegetariër, en momenteel leef ik vrijwel volledig op levende planten (groenten, fruit, noten en zaden), sporadisch aangevuld met wat granen en zuivel. Een mens kan zijn energie en bouwstoffen uit heel wat bronnen betrekken. Niet alleen uit fysieke voeding. Zelf experimenteer ik nu met zonlicht door middel van sungazing. Ik leg het even uit. Vader zon als bron van alle leven straalt voortdurend licht, warmte en energie uit naar Moeder Aarde en haar bewoners. De meeste mensen eten planten en/of dieren als voedselbron. Planten ontkiemen en groeien dank zij zonne-energie. Planten zetten zonlicht (plus water en mineralen) om in chlorofyl, vezels, bladeren, enz. Dieren eten planten (omgezet zonlicht) of andere dieren (planteneters). Met andere woorden: wij eten eigenlijk zonne-energie die eerst omgezet is naar planten of dieren. Maar is het ook mogelijk om rechtstreeks de zonne-energie op te nemen zonder de tussenstadia van plant of dier? Blijkbaar wel, want er zijn goed gedocumenteerde en wetenschappelijk bewezen gevallen bekend van mensen die jarenlang zonder voedsel leven. Zoals Hira Ratan Manek die al jaren zonder fysiek voedsel leeft en de wereld rondreist om de techniek van sungazing bekend te maken.
De techniek gaat als volgt. Kijk de eerste dag 10 seconden in de avond- of ochtendzon. Niet staren, gewoon kijken. Indien mogelijk op blote voeten staande op grond of zand. Dus nooit in de felle middagzon, maar ofwel tijdens het eerste uur na zonsopkomst ofwel tijdens het laatste uur voor zonsondergang. Dan is de ultraviolette straling laag genoeg om veilig te zijn. Iedere dag kijk je 10 seconden langer in de zon en zo bouw je langzaam op. Dit rustig opbouwen is belangrijk om de lichaamscellen de kans te geven zich aan te passen, zodat ze rechtstreeks zonne-energie kunnen opnemen. Na drie maanden kijk je dus 15 minuten in de zon. Volgens Hira Ratan Matek zouden op dat moment tal van mentaal/emotionele problemen opgelost raken door de positieve invloed van het zonlicht. Wanneer je verder opbouwt, iedere dag 10 seconden langer, kijk je dus na zes maanden een halfuur in de zon. Zo zouden ook alle fysieke klachten verdwijnen. En na negen maanden bereik je een duurtijd van 45 minuten sungazing. Dit opent allerhande spirituele centra en vermogens. Het lichaam en haar cellen zijn nu in staat te leven van zonlicht, vergelijkbaar met een fotovoltaïsche cel op een zonnepaneel die zonne-energie omzet in elektriciteit. Want in feite leven we niet van voeding maar van energie (opgeslagen in de voeding). Een gevolg is dan dat de honger en de noodzaak om te eten verdwijnt. Maar tijdens de negen maanden opbouw blijf je wel gewoon verder eten. Het hoofddoel is trouwens niet om vrij te komen van fysieke voeding, maar om een zuiver lichaam en een helder bewustzijn te verkrijgen en vrij van alle angsten te leven (wat natuurlijke gevolgen zijn van sungazing). Water drinken blijft wel noodzakelijk, maar alle overige energie wordt nu aangeleverd door de zon. Na die negen maanden hoef je niet langer 45 minuten in de zon kijken. De lichaamscellen hebben de taak van de ogen overgenomen en kunnen nu licht omzetten in bruikbare energie voor het lichaam. Bijkomende hulpmiddelen zijn iedere dag 45 minuten met blote voeten op grond of zand wandelen (geen gras). En zonnewater drinken. Vul iedere dag een glazen fles met water en zet ze de hele dag in de zon. Drink op binnen de 24 uur.
Ondertussen zit ik op 4 minuten sungazing en het bevalt me goed, wellicht omdat ik erg van de zon hou en zoveel mogelijk van haar energie en warmte probeer te genieten.

Bedenk dat moeder Aarde echt onze moeder is. Zij levert alles wat nodig is in overvloed, als wij haar liefhebben en verzorgen. Naast vuur (zonlicht) kunnen ook de drie andere elementen als voedselbron dienen. Anastasia spreekt over de lucht die verzadigd is met minuscule maar erg voedzame stuifmeelkorrels. In bosrijke gebieden zoals hier is de lucht nog levend en helend, in tegenstelling tot verstedelijkte gebieden. Ook een lange boswandeling waarbij je voortdurend door de aura's der bomen loopt, is verkwikkend en schenkt nieuwe energie. Ook bergen schenken heel veel energie, heb ik gemerkt, vooral boven op de top. Verder natuurlijk mineraalrijk water uit een zuivere bron. Een bron op een terrein is echt goud waard, en hier hebben vrijwel alle domeinen hun eigen bronnen. Zo is het nog in veel streken in Frankrijk. Vuur, lucht en water worden dan aangevuld met enkele planten uit de aarde. Met deze combinatie (die ik gaandeweg aan het toepassen ben) vermindert de noodzaak voor een grote groentetuin. Zonlicht, zuiver water, voedzame lucht en een selectie wilde eetbare planten, noten en bessen. Dit zou ik aanvullen met superfoods, zoals zelf gekweekte spirulina, gojibessen en hennepzaad.

Zelfvoorziening op andere vlakken is wellicht makkelijker te bereiken. Naast de yurt staan twee zonnepanelen die voor verlichting zorgen en eventueel een laptop of gsm kunnen opladen. Om grotere toestellen met een hoger wattverbruik te laten werken, zijn meer panelen nodig. En ook de nodige batterijen om de energie op te slaan. Maar al met al zijn hier toch alvast enkele van de belangrijkste basisbehoeften ingevuld. Namelijk een mobiel en off-grid huis (de yurt), zuiver water (de bron), verwarming (de houtkachel en de overvloed aan hout in de bossen), energie (de zonnepanelen) en voeding (de groentetuintjes en overal in de natuur). Er komt later ook nog een composttoilet op een tiental meter van de yurt. Zelf zou ik ook een eenvoudige zonnedouche maken om af en toe een warme douche te nemen (vooral in de winter). Peter gaat in de rivier om zich te wassen (zonder zeep), maar dat is mij te koud. Zelf vul ik nu een teil met water uit de bron en laat die de hele dag lekker opwarmen door de zon. Dan was ik mij s' avonds in de tuin (ook zonder zeep) en laat mij drogen door de zon.

When all your desires are distilled
You will cast just two votes:
To love more,
And be happy.

Leven in eenvoud betekent niet het ontberen van comfort. Het is wel een andere wijze om naar dingen en behoeften te kijken. Wat heb je echt nodig om tevreden en gelukkig te zijn? Veel materie en luxe dient om een innerlijke leegte op te vullen of om emotionele redenen en leggen een last op de bezitter ervan. Een mooi voorbeeld staat hier in de schuur, namelijk een manuele droogpers. Een droogkast kopen die werkt op elektriciteit kost voortdurend geld, waar je dan (soms tegen je zin) moet voor werken. Bovendien komt die energie vaak uit niet-hernieuwbare en vervuilende bronnen. Maar dit handige toestelletje droogt én strijkt de was gratis in 1 beweging. En zo zijn er veel eenvoudige oplossingen die het leven comfortabel en makkelijk maken zonder dat ze geld kosten of de Aarde vervuilen. In de kleinere yurt vond ik bvb. ook een manuele naaimachine. Om in eenvoud te leven hoef je niet terug naar de natuur of perse zelfvoorziening na te streven, hoewel het wellicht makkelijker is op die manier. Ook in de stad kun je eenvoudig leven. Het gaat meer om bewust worden van wat je doet en welke gevolgen je acties hebben voor de planeet en jezelf. De Indianen bekijken hun keuzes en beslissingen altijd 7 generaties terug én in de toekomst, om te zien wat de beste handelswijze is voor mens en aarde. Het gaat om tevreden zijn met jezelf en dankbaar voor de werkelijk essentiële dingen, zoals (ja, het zijn clichés) vrienden, gezondheid, liefde.
Dan, na een tijdje (enkele jaren) en door de keuze voor eenvoud, komt het moment dat alle basisbehoeften ingevuld zijn, een grote mate van zelfvoorziening ongeveer bereikt is, de uitgaven minimaal blijven en de behoeften verminderd zijn. Wat doe je dan met de zee van tijd die plots beschikbaar komt? Daarover meer in het volgende bericht.

In de romantische feel good film 'August Rush' gaat een vermeende weesjongen op zoek naar zijn ouders, die na een one-night stand elkaar uit het oog verloren zijn. Twaalf jaar later, na een lange zoektocht en door middel van muziek brengt de jongen iedereen terug bij elkaar.

The music is all around us.
All you have to do is listen.

donderdag 20 mei 2010

Corrèze


Dag 48 tot 52 - 16 tot 20 mei - Corrèze

Leef je droom

En dan krijg ik onverwacht het aanbod om op de yurt van vrienden te passen terwijl ze enkele weken op reis vertrekken. Het lijkt een uitgelezen kans om concreet te ervaren hoe leven en wonen in een yurt mij bevalt. Bovendien staan er twee yurts, eentje met 5 wanden (6 m diameter) en de ander heeft 6 wanden en 2 deuren (8 m diameter). Ik had reeds een yurt (5 wanden) besteld bij een Franse firma, maar die is letterlijk in het water gevallen. Ja, het schip met een container yurts is op de terugweg van Mongolië in een storm terechtgekomen die heel wat waterschade berokkend heeft aan de lading. Gelukkig is de firma verzekerd en kan ik een nieuwe yurt bestellen. De leveringstijd is wel enkele maanden omdat ze ter plaatse in Mongolië worden gemaakt naargelang de vraag. Ik weet dat de Mongoolse yurts niet echt aangepast zijn aan het Europese klimaat (waar veel meer regen valt). Er zijn bvb. ook Franse yurts uit kwaliteitsmateriaal en met extra waterbestendig canvas, maar die zijn dubbel zo duur. En gezien mijn budget beperkt is en de yurt eigenlijk een voorlopige woonplaats zal zijn (in afwachting van de bouw van een lemen/strobalen huisje), heb ik de goedkoopste firma gekozen. Ik was van plan om na mijn lentereis een nieuwe yurt te bestellen, en nu krijg ik dus de gelegenheid om vooraf even verschillende formaten uit te proberen.
Tijdens het weekend van 22/23 mei is wel een nieuwe Rivendell meeting gepland op de camping in Puivert. Alle pioniers en enkele nieuwe geïnteresseerden zullen de komende stappen bespreken. Deze samenkomst zal ik jammer genoeg missen, maar het voelt nu beter voor mij om deze yurtervaring op te doen. En ik kan nu al verklappen dat deze twee weken, alleen en in alle eenvoud midden de overweldigende natuur, cruciaal en beslissend blijken te zijn om mij de volgende stappen te tonen. Daarover meer in volgende berichtjes.

It is simple.
We are where we should be, doing what we should be doing.
Otherwise we would be somewhere else, doing something else.

De 2 vrienden (Myriam en Peter) wonen in de Corrèze, het zuidelijk gelegen departement van de Limousin. Ik ben er nog nooit geweest. Ergens ten westen van het Centraal Massief ligt het, amper bevolkt en vol groene loofbossen. De prachtige rivier Dordogne kronkelt en slingert van noord naar zuid doorheen het departement en zorgt voor schitterende en vruchtbare valleien en veel water. Ik rij via Foix, Toulouse, Montauban, Cahors richting noorden tot aan Payrac. Dan verlaat ik de hoofdweg en tuf rustig verder op de kalme provincieweggetjes. Er is gewoon niemand te zien, misschien ook omdat het zondag is. Ik rij voorbij Rocamadour, een mooi middeleeuws dorpje dat gek genoeg tegen de bergwand gekleefd lijkt en een erg bekende toeristische trekpleister is. Ik stop er even om een ijsje te eten en door de straten te kuieren. Frankrijk is zo mooi. Onderweg doorkruiste ik ook al een ander verbluffend departement, namelijk Lot. Het lijkt een beetje op de Gouw, het land van de Hobbits. Overal glooiende weiden, heuvels, bossen, riviertjes, zacht wiegende loofbomen,...Veel meer natuur dan mensen en huizen. Misschien om een volgende keer te bezoeken. Nu verder naar Beaulieu sur Dordogne en Argentat tussen groene loofboomwouden, en dan halverwege omhoog 4 km de berg op langs een bosweg tot op de heuvelkam. De plaats ligt verscholen tussen de wouden, met zicht op een groene vallei, volstrekt afgelegen en rustig. Een viertal gebouwtjes, 2 broodovens en 2 yurts op 7 hectare land, met verschillende bronnen, een rivier en een waterval. De reeën en herten komen tot op 10 meter, er is ook een vos en vele roofvogels, vlinders, salamanders,... Het enige geluid is dat van de natuur: ritselende bladeren, kabbelend water, vogelgekwetter, krekels,...Dit is waarlijk een paradijsje hoor.

Het weerzien is vreugdevol en we wisselen allerlei nieuwtjes uit. Ik krijg een rondleiding, vooral ook in de groente- en kruidentuintjes die Myriam overal opgestart heeft. De lente is uiteraard het plantseizoen bij uitstek en de vele jonge kiemplantjes hebben de nodige aandacht nodig, zoals bijwateren bij dagenlange zonnewarmte. Met veel plezier zal ik de tuin onderhouden en ook de kat voederen en op de yurt passen. Dit is echt een buitenkansje voor mij, waar ik Myriam en Peter erg dankbaar voor ben. Want tenslotte is dit wat ik ook wil. Op een mooie plek in eenvoud leven, contact maken met de natuur en op ecologische wijze streven naar een grote mate van zelfvoorziening. Het Rivendell project opteert om dit onder de vorm van een familiedomein dorp te doen, wegens de vele voordelen die samenleven als dorpsgemeenschap bieden. Maar uiteindelijk is het ook perfect mogelijk om alleen te beginnen. Ergens een mooie plek vinden (water is essentieel), een yurt zetten en je leeft in de natuur, zonder zorgen en met minimale uitgaven. En het kan zelfs ook zonder aankoop van grond, zoals Peter al jaren bewijst. In ruil voor wat klusjes af en toe, is het mogelijk om jaren gratis op een terrein te blijven. Vaak wonen de eigenaars ergens anders en hebben grond gekocht als investering, als vakantieplek of om later te komen wonen, na hun pensioen. Ze zijn blij dat iemand op hun terrein past en het lijkt me een interessante overeenkomst: gratis wonen op een vaak sublieme plek in ruil voor werk en/of aanwezigheid. En vaak wordt je ook nog extra betaald voor de klusjes. Enige nadeel is eventueel de groentetuin die je achterlaat als je op een bepaald moment dient te vertrekken.

Those who bring sunshine in the lives of others cannot keep it from themselves.

Na de avondmaaltijd kletsen we nog wat en volgt er een typisch Mongools ritueel om gasten te verwelkomen. Peter dankt de 4 windrichtingen, vader Zon, moeder Aarde en spreekt mooie wensen uit. Een kommetje met vodka wordt door gegeven en elk om beurt kan dank zeggen en wensen uiten. Net zoals bij de Indiaanse talking stick, krijgt de persoon die het kommetje ontvangt spreektijd en aandacht (ook de eventuele kinderen). De persoon kan dan een verhaal vertellen, een lied zingen, een spelletje spelen,...en geeft daarna de vodka door. Indien je wenst, kun je ook telkens een slokje drinken. Op bezoek gaan bij een Mongoolse yurtfamilie kan dus best wel een gezellige bedoening zijn. De volgende dag gaat de rondleiding en uitwisseling verder en ook een wandeling langs de waterval op het domein. Peter heeft er een dam gemaakt om een zwembadje te creëren waar je het water over je heen kan laten stromen: een natuurlijke massage door de stromende rivier. Na een verkwikkende nachtrust vertrekken Peter en Myriam de volgende morgen en blijf ik alleen op deze mooie plek.
Volgende keer: het dagelijkse leven in een yurt midden in een bos...it's great !!!

Een jaar telt 525.600 minuten of 52 weken of 365 dagen of,...hoe meet je eigenlijk een jaar?
In cijfers of misschien in seizoenen vol liefde...

zaterdag 15 mei 2010

Wakker in de droom


Dag 40 tot 47 - 8 tot 15 mei - Wakker in de droom

The most important decision you will ever make is to decide, once and for all,
whether you live in a Universe that is supportive and friendly
or whether you live in a Universe that is hostile and unsupportive.

Een sterke uitspraak van Einstein en ongetwijfeld één der belangrijkste beslissingen die je ooit tijdens het leven kan nemen. Zie jij het Universum als in wezen goed en ondersteunend of eerder als vijandig en beperkend. Jouw keuze in deze kwestie, jouw overtuiging daaromtrent, bepaalt namelijk je leven. En laten we duidelijk zijn: het Universum is goed, de natuur is overvloed, het leven is vreugde, geluk is een keuze, liefde verlicht ieder wezen, het Zelf is werkelijk vrij en alles is verbonden in éénheid. Als je dit (terug) begint te weten dan ben je op weg naar meesterschap. Wat je denkt, wordt jouw werkelijkheid. Geloven en daarna Weten dat het Universum goed is, wekt lichte en positieve gedachten op die een vreugdevol en harmonieus leven aantrekken. Beschouw je het Universum als tegenwerkend en zie je het leven als een voortdurende strijd, dan zul je dat ook zo ervaren en beleven. Wat je gelooft, wordt jouw waarheid. Als je gedachten rein, liefdevol en positief zijn, in harmonie met de Schepper, dan wordt je een Meester, een vrije Mens die zijn/haar creatiekracht gebruikt om mooie beelden en dromen tot leven te wekken.

Wanneer wetenschappers en militairen Anastasia met geweld proberen te ontvoeren (in boek 3), blijft zij vol vertrouwen en liefde, zonder een spoortje angst. Negatieve bedoelingen en gedachten hebben totaal geen invloed op haar. Zij laat niet toe dat deze energieën haar kracht, haar Menszijn, haar meesterschap naar beneden halen. Niet alleen mislukt de poging tot ontvoering, maar wordt zelfs tot een helse nachtmerrie wanneer de ontvoerders een gruwelijk beeld te zien krijgen van de onmenselijke staat waarin ze verkeren. Een bewustzijnsstaat waar trouwens heel wat mensen in verkeren, namelijk die van een gespleten persoonlijkheid. Enerzijds is daar de ware Mens, een zuiver kind van God, een eeuwige Lichtzon vol liefde, wijsheid en kracht. Anderzijds is daar een onwetend en sterfelijk ego, een vals ik wat zich in stand houd via lagere instincten, intriges, angsten en voor heel wat ellende zorgt op Aarde, vooral gekke waanzintoestanden zoals oorlog, geweld en vernietiging. Beide wezensdelen zijn in iedere mens aanwezig. De vraag is alleen aan welk deel je aandacht (en dus groeikracht) schenkt. Focus je op de lichte krachten in jezelf of op de duistere? Kies je angst of liefde? Genereer je vertrouwen en vreugde of argwaan en zwaarmoedigheid?

Wake up,
love is calling your name...

Het is een opdracht die ook in ons pioniersgroepje de nodige aandacht vraagt. Want ook bij ons zijn de programma's van angst, twijfel en onzekerheid, ooit door opvoeding en media in ons wezen geïnstalleerd, nog altijd gedeeltelijk actief. Zelf schrijf ik nu nieuwe software om mijn bewustzijn te voeden, onder meer door regelmatig Anastasia te lezen en de natuur te observeren, en zo kies ik om de oude en voorbijgestreefde programma's voorgoed uit mij systeem te deleten. Steeds meer vrijheid en vreugde zijn de gevolgen. Maar het vraagt wel een zekere alertheid, observatie en volwassenheid om in jezelf en in de groep de egopatronen op te merken en ze te transformeren. Onvermijdelijk komen die naar boven, omdat de dagelijkse interactie met elkaar ze spiegelt en oproept in het bewustzijn. Iedere groep die samenleeft of wenst samen te leven, dient manieren te vinden om deze egoprogramma's en oude innerlijke kwetsuren te transformeren. Vladimir Novikov gebruikt de 'Ruimte van Liefde' dans om mensen en veldstructuren te helen. Maar er zijn tal van technieken zoals spiegelogie, geweldloze communicatie, ho'oponopono, EFT,...De heling van het angstige ego is erg belangrijk, vooral als je als groep een droom wil realiseren. Om te creëren via de wet van aantrekking (verbeeldingswetenschap) is het namelijk niet voldoende om gedachten en beelden uit te zenden (die dan terugkeren als werkelijkheid in je leven). Het belangrijkste is het gevoel wat er aan verbonden is. Een positief en vreugdevol gevoel, enthousiasme, warmte in de buik, openheid in het hart,...deze gevoelens zullen de creatie bespoedigen. Een ego vol angst en twijfel creëert alleen maar meer angst en twijfel. Zonder vreugde kun je nooit een harmonieus ecodorp bouwen.

Ons groepje gaat dus doorheen allerlei egoprocessen. Dat is goed en noodzakelijk. Er is wel het gevaar dat je als groep in het proces blijft hangen, dat de groep als het ware een therapiegroep wordt en geen creatiegroep. De kunst is het vinden van een evenwicht tussen het werken aan jezelf, de emotionele/mentale energieën in de groep en de praktische stappen tot de creatie van het dorp. Daarom zijn regelmatige 'cercle du coeur' (hartcirkel) samenkomsten zo belangrijk. Open en respectvolle communicatie over wat leeft bij iedereen, is één der sleutels tot harmonie. De praktische stappen die op ons pad komen (terrein vinden, dossier, wetgevingen, urbanisatie, goedkeuringen van ambtenaren,...) kun je zien als moeilijke obstakels die ons verlangen om dadelijk te beginnen vertragen ofwel als noodzakelijke uitdagingen die ons als groep wijzer en sterker maken.

Ondertussen gaat onze zoektocht naar een terrein verder. We maken alvast een vision board voor het definitieve terrein, maar zoeken nu eerst een tijdelijke plek waar we met een kleine yurtgemeenschap kunnen beginnen. We bekijken verschillende mogelijkheden zoals een terrein huren, op een camping staan of bij een andere gemeenschap onze yurts opzetten. De Franse wetgeving laat het wonen in een yurt of tipi wel toe, maar maximaal voor 3 maanden op dezelfde plek. Wij zoeken nu eerder een tijdelijke plek waar we de mogelijkheid krijgen om een jaar te kunnen blijven. Ook is het altijd raadzaam om de burgemeester toestemming te vragen. Eén enkele yurt kan meestal nog, maar meerder yurts samen is erg verdacht (wegens de associatie met druggebruik en overlast) en een risico dat weinig burgemeesters willen nemen. Deze proefperiode van een jaar is interessant om verschillende redenen. Zoals bvb. elkaar beter leren kennen en zien of het klikt, inburgeren en netwerken in de streek, rustig alle voorbereidingen treffen tot verwerving van het definitieve terrein (dossier, vergunningen, administratie, financiën,...) en natuurlijk het vinden van het ideale terrein. Alle tips in verband met terreinen zijn heel welkom. En trouwens, lieve lezers, ook bedankt om dit allemaal te lezen en mee te leven met deze droom.

Er zijn vele manieren om een leefgemeenschap te beginnen. Maar om te vermijden dat een project tot de groep van 90 % mislukkingen behoort, is het belangrijk (naar mijn aanvoelen) om eerst een sterke en gelijkgezinde groep te vormen. Daar staat of valt alles mee. Ook later op het ecodorp kan de groepsenergie hoog blijven door samenkomsten, verbindingen, uitwisselingen en feesten. Dus niet op een eilandje je eigen ding doen, maar het evenwicht vinden tussen voldoende privacy en een levend dorpsgevoel.

De aarde verandert,
bevend en brekend, smeltend en smekend
Maar het universum in mijn hart
is vredig en vol vertrouwen

De wereld vernieuwt zich,
hortend en hopend, zoekend en zwoegend
Maar mijn angst spat uiteen als een zeepbel

Het leven is sterk als een onstuitbare stroom
en eeuwig als een goddelijke gedachte
Waarin ieder moment heilig en uniek is
want nimmer komt het terug

Het licht is krachtig als een vurige zonnestorm
en helder als een kristallen graalbeker
en in mijn ziel leeft en weeft een verlangen naar mijn hemelse thuis

Eindelijk dan verbaasd wakker worden uit de droom,
de illusie ontmaskerd, het spel gespeeld
En zie, nooit waren we afgescheiden,
noch van elkaar, noch van Vader

Dankbaar laat ik nu alle ideeën aan schuld en zondebesef los
Terwijl de kracht van vergeving een wonderlijke heling baart

De liefde is mooi als duizend engelenbloemen
en zingt haar onweerstaanbare lied
tot diep in de stilte van mijn hart
waar vreugde en vrede voor altijd samen spelen

Dit gedichtje schreef ik op Pasen 2007 en het is nog altijd actueel gezien de erg turbulente tijden op het wereldtoneel. Vulkanen en aardbevingen, failliete landen en oorlogsdreigingen en daar boven op de grootste milieuramp ooit. Er lijkt maar geen einde te komen aan de crisissen. Zware en donkere energieën hangen over de Aarde, voelbaar voor iedereen, vaak als depressie, vermoeidheid en ziekte. Veel karma wordt afgewerkt, de barensweeën van de nieuwe tijd zijn heftig, de ondergang van het technocratische egotijdperk neemt apocalyptische vormen aan. Allemaal nog meer reden om lichte gedachten te kiezen en de natuur op te zoeken. Blijf in je liefdeskracht, koester je dromen en geniet van je bijdrage aan de geboorte van een nieuwe wereld. Een cyclus eindigt en maakt plaats voor een nieuw kosmisch spel. Een nieuwe fase in het Grote Plan breekt aan. Geen zorgen, het is allemaal goed en wellicht de boeiendste tijd ooit. 'It's just a ride' zegt de onnavolgbare en erg grappige Bill Hicks. Vergeet niet dat het allemaal maar een droom is, een spel van Bewustzijn. Wij zijn God die het heelal creëert om Zichzelf te kunnen ervaren. De vraag is niet: wat is er aan de hand, wat gebeurt hier allemaal en waarom. De vraag is: hoe wakker ben ik in deze droom, hoe bewust schep ik een nieuwe ervaring voor mezelf en de wereld.

There is no such thing as death,
life is only a dream
and we are the imagination of ourselves.



The World is like a ride in an amusement park, and when you choose to go on it you think it's real, because that's how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round, and it has thrills and chills and is very brightly coloured, and it's very loud. And it's fun, for a while.
Some people have been on the ride for a long time, and they've begun to question, 'Is this real, or is this just a ride?', and other people have remembered, and they've come back to us and they say 'Hey, don't worry. Don't be afraid, ever, because this is just a ride.' and we kill those people.
"Shut him up! We have a lot invested in this ride! shut him up! Look at my furrows of worry. Look at my big bank account, and my family. This just has to be real."
It's just a ride.
But we always kill those good guys who try and tell us that. You ever noticed that? And let the demons run amok. But it doesn't matter, because ... It's just a ride.
And we can change it anytime we want. It's only a choice. No effort, no work, no job, no savings of money. A choice, right now, between fear and love. The eyes of fear wants you to put bigger locks on your door, buy guns, close yourself off. The eyes of love, instead see all of us as one.
Here's what we can do to change the world right now, to a better ride:
Take all that money we spent on weapons and defence each year and instead spend it feeding, clothing, and educating the poor of the world, which it would many times over, not one human being excluded, and we can explore space, together, both inner and outer, forever ... in peace.


De dood is niet droevig.
Het droevige is dat de meeste mensen niet echt leven.

Mij lijkt het soms of de gehele mensheid aangetast is door een virus. In de laatste Anastasia boeken wordt dit virus trouwens 'de dood' genoemd. We zijn vergeten dat we eeuwige wezens zijn, althans de Mens kan eeuwig leven. Want God creëerde de Mens als onsterfelijk. In boek 8 (hoofdstuk 13) worden drie voorwaarden opgenoemd om die onsterfelijkheid te bereiken.

Whoever chooses life and creates living life will be eternal and resemble the grand Creator of the Universe.
Whoever visualises death in his imagination is doomed to death by his own thought.

Ten eerste: creëer een levende Ruimte waartoe de Mens zich aangetrokken voelt en waar hij naar streeft.
Ten tweede: er dient tenminste één persoon te zijn ergens op Aarde die met liefde en vriendelijkheid aan je denkt.
Ten derde: en dit is erg belangrijk - laat nooit de gedachte toe dat de dood je kan meenemen. Indien je aan iemand die gewoon in slaap valt, zou suggereren dat hij aan het sterven is en hij gelooft het echt, wel dan zal hij ook sterven, volledig gehoorzaam aan zijn gedachte. Maar als een oudere man (in Aardse termen) zijn lichaam opgeleefd heeft en de dood staat voor zijn deur, maar hij denkt niet aan de dood en beeldt zich het leven in dat hij creëerde in zijn levende Ruimte, dan zal hij opnieuw geboren worden – zo is de wet van het Universum. Het Universum laat niet toe dat een levenscheppende gedachte ooit sterft.


"Psst...it's me, Death...
I'll see you soon...ok?"

Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.

Een familiedomein waar een levende ruimte van liefde gecreëerd wordt, zou dan een ideale geboorteplaats zijn om je eigen ziel opnieuw te verwelkomen. Welke wereld laten we nu achter, wanneer de dood onze geestziel komt bevrijden uit het fysieke omhulsel? Is deze huidige wereld een plaats waar we graag naar terugkeren tijdens een volgend leven? Wijzelf planten hier en nu de zaden voor de toekomstige Aarde, we creëren de plaats en de tijd waar we opnieuw geboren zullen worden. Dit doen we door onze gedachten, beelden en dromen. Want ruimte en tijd zijn niet omstandigheden waarin we leven, maar manieren waarop we denken. Met ons denken en ons bewustzijn creëren we onze eigen toekomst. En wie wakker genoeg is, kan dit bewust doen. Wie wakker is, creëert een hemel om naar terug te keren, net zoals Anastasia doet.

Life...the greatest gift of all...

vrijdag 7 mei 2010

Beltane


Dag 33 tot 39 - 1 tot 7 mei - Beltane

Life’s not about waiting for the storm to pass…
It’s about learning to dance in the rain.

Onze voorouders leefden overal op Aarde in kleine nederzettingen die zich vaak ontwikkelden uit stam- en familiebanden. Ook Anastasia beschrijft hoe eeuwen geleden de Vedisch-Russische beschaving uit kleinschalige dorpsgemeenschappen bestond die onderling intens contact hielden om goederen en diensten uit te wisselen, feesten en markten te organiseren en kennis en talenten te delen. Heden ten dage leven natuurvolkeren zoals Indianen en Aboriginals nog steeds in kleine gemeenschappen waar ze hun tradities en kennis behoeden en beleven. Onze eigen voorouders hier in West Europa waren de Kelten, waarvan ook heden ten dage nog sporen van terug te vinden zijn in o.m. Wales, Ierland, Schotland en Bretagne. De Kelten leefden hier tussen 700 en 50 voor Christus, waarna ze door de Romeinen en Germanen onderworpen werden.

Vrijwel alle natuurvolkeren over de wereld hebben een aantal kenmerken gemeen, zoals eenvoud, rituelen, degelijke plantenkennis, een diep contact met de natuur, een spirituele levensvisie en ook allerlei feesten. Dit kunnen overgangsrites zijn, jaarfeesten of vieringen rond aardse en kosmische gebeurtenissen. Rudolf Steiner vertelt dat verschillende groepen hiërarchische wezens het scheppingsplan begeleiden. Zo krijgt ieder mens een engel toegewezen als hulp en inspirator, een bewaarder van de levensopdracht die ook een overzicht bezit van onze vorige en toekomstige levens. Maar ook landen en zelfs tijdperken staan onder de hoede van hoge geestelijke wezens die waken over het karma en de evolutie van gebieden en era's. Zo is aartsengel Michaël de begeleider van het huidige tijdperk op Aarde. Wat heeft dit nu allemaal te maken met feesten en natuurvolkeren?
Onze voorouders hadden een ander bewustzijn dan de huidige mens. Hun bewustzijn was meer open naar en verbonden met de geestelijke wereld. Zij kenden en voelden de 'goden' nog. Ze merkten de werking der natuurwezens op en begrepen de cycli in de natuur en de kosmos. Hun feesten waren een manier, een 'techniek' om zich te verbinden met de geestelijke wereld, om connectie te maken met de godenwezens die het fysieke bestaan mogelijk maken, om samen te werken met vader Zon, moeder Aarde en kosmische energieën. Toen kwam de 'godendeemstering': het bewustzijn van de mens veranderde door de indaling van het ik en sloot zich voor de geestelijke wereld. Een noodzakelijke stap in de evolutie. Het contact met de geestelijke dimensies ging verloren om ruimte te kunnen maken voor de ontwikkeling van het individuele ik. Onze voorouders kenden eerder een groepsbewustzijn en niet de ervaring van een volledig geïncarneerd ik zoals de mensen nu. Later, wanneer de mens meester is geworden over het ik en de 'lagere' wezensdelen, zal de sluier naar de geestelijke wereld (die de grondslag en oorzaak is van de fysieke wereld) terug opengaan en zal het menselijk bewustzijn het vermogen bezitten om contact te maken met de fijnstoffelijke- en energiewerelden. Enfin, het is een heel verhaal hoor (erg boeiend en leerrijk trouwens) en het valt onder meer na te lezen in 'De wetenschap van de geheimen der ziel' van R. Steiner. Maar goed, feesten zijn dus niet alleen leuk, maar ook noodzakelijk en nuttig om ons te verbinden met de wereld en met de vele zichtbare en onzichtbare wezens. Feesten is ook een techniek om uit het mentale gebied te komen waar veel mensen graag en uitgebreid in ronddwalen en om terug in je lichaam en ziel te komen. Zodoende, meifeest in de tuin bij Carl en Angela.

Mais en graan, mais en graan, al wat valt dat gaat weer staan,
hoef en hoorn, hoef en hoorn, al wat sterft wordt weer geboren.


Beltane, het Keltische vruchtbaarheidsfeest, valt op 30 april/1 mei en staat in het teken van bloei en bevruchting, van licht en leven en het eren van de natuur, nu de zomer voor de deur staat. Een magische dag ook waarop de grenzen tussen het fysieke bestaan en de geestelijke wereld vervagen en het ook mogelijk is het elfen- of engelenrijk te bezoeken. Ook een ideaal moment om bepaalde zaken nieuw leven in te blazen, vruchtbaar te maken. Er zijn enkele rituelen die tijdens Beltane kunnen uitgevoerd worden, zoals een zuiveringsvuur maken, de meiboom planten, een medicijnwiel leggen en natuurlijk ook lekker eten en drinken en veel dansen en zingen. Dat willen we dan ook allemaal gaan doen.
Beginnend met de meiboom, die ook refereert aan de levensboom (Yggdrasil), waarbij de cirkel of krans bovenin, de cyclische rondgang van het leven symboliseert. Carl heeft een mooie stam klaar gemaakt met bovenin een grote dreamcatcher en de levensbloem vlag. Midden ons kampeerplekje wordt een put gegraven waar de stam straks inkomt. Eerst worden vele kleurige linten aan de krans vastgemaakt. De bedoeling is dat iedereen straks met een lint in de hand rond de meiboom danst en er zo een vlechtwerk ontstaat rond de stam. Maar de weergoden zijn ons niet zo gunstig gezind, er zijn voortdurend regenbuien, wel goed voor land en plant (de winter was heel droog hier), maar het feest valt wat in het water. Met de regenjas aan en een goed humeur op zak hijsen we de boom in de kuil. Dan gaan we rond de meiboom dansen met de lintjes in de hand. Dat gaat zo. Er wordt een grote cirkel gemaakt waarbij telkens twee mensen tegenover elkaar gaan staan. Op muziek en zang gaat iedere persoon om de ander heen, eerst rechts en dan bij de volgende persoon links, dan weer rechts, enzovoort, de hele tijd rond de boom lopend/dansend. De linten worden op die manier rond de boom gevlochten. Het is blijkbaar niet zo eenvoudig als het klinkt, want het loopt wat in de soep en de linten raken in de war.

Een nieuwe hevige regenbui kondigt een pauze aan en we besluiten om eerst samen de potluck maaltijd te eten. Gezellig en gevarieerd. Deze manier van samenkomen en eten is trouwens goed ingeburgerd hier in de streek. Bij ieder bezoek brengt iedereen wat mee om te delen (voeding of drank), alles wordt op een grote tafel gezet en zo krijg je een mooi, goedkoop, divers en lekker buffet. Na de maaltijd ondernemen we een tweede poging. Dit keer gaat het beter. De lintjes worden wel steeds korter en de mensencirkel steeds kleiner, zodat we op het eind vrolijk tegen elkaar aanlopen. Maar het resultaat mag er zijn.
Er is ook het plan om het vuurritueel te doen. Daarbij wordt een grote stapel takken bestaande uit negen verschillende houtsoorten in brand gestoken. De bedoeling is dan om over het vuur te springen, samen met iemand waarmee je het jaar wil doorbrengen. Maar de regen speelt spelbreker en zo eindigt het feest wat voortijdig.
Jammer, maar wat een prachtig gebeuren alweer. Deze culturele/sociale feesten zijn een erg fijne manier om elkaar ongedwongen te ontmoeten.
Enkele dagen later begint het hier zowaar te sneeuwen. In korte tijd valt 10 cm sneeuw en daalt de temperatuur tot enkele graden boven nul, een verschil van 25°. Ook een gure wind waait alle warmte weg. Later valt ook de elektriciteit uit in de hele vallei, iets wat wel vaker voorvalt in deze streken bij extreme weersomstandigheden. Dat maakt het kamperen nog wat meer tot een survival gebeuren. Tom en Nele slapen tijdens de ijskoude nachten in het huis van Carl en Angela, omdat hun kleine tentje helemaal doornat is. Mijn camper heeft verwarming op gas plus voldoende dekens om mij warm te houden. Maar het verlangen naar een stukje grond waarop een gezellig ecohuisje of een warme yurt staat, wordt in ons groepje alleen maar groter.

Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.

Steevast rijst bij mij dan de bedenking: waarom beletten al die oude en op ego en angst gebaseerde wetten en reglementen de echt creatieve en werkzame oplossingen. Waarom belemmeren ze mensen die mooie dromen willen realiseren. Het lijkt wel of de meeste wetten speciaal ontworpen zijn om iedereen te beperken en te conformeren tot het bewandelen van de bestaande paden. Maar die paden leiden helemaal niet naar harmonie en overvloed voor iedereen. Integendeel, hetzelfde blijven doen leidt tot dezelfde resultaten, namelijk een maatschappij aan de rand van de afgrond. De problemen kunnen nooit opgelost worden op hetzelfde niveau als waar ze ontstonden. Er zijn totaal 'nieuwe' en andere invalshoeken en visies nodig, zoals permacultuur en levende familiedomein dorpen.

Om in het paradijs te leven dien je enkel de oude wereld te verlaten en terug te keren naar de natuur.

Mensen die in eenvoud willen leven, ecologisch en zelfvoorzienend, die de aarde terug vruchtbaar maken en de biodiversiteit verhogen, die gezond en krachtig zijn tot aan hun natuurlijke levenseinde, die de regering en het land rijkdom brengen, die natuur en schepping eren en behoeden, die de wijsheid en creativiteit laten open bloeien in kinderen en volwassenen; deze mensen en hun projecten zouden alle steun en aanmoediging dienen te krijgen. Of toch op zijn minst de mogelijkheid om hun mooie plannen te verwezenlijken. Maar gewoon enkele yurts ergens plaatsen op een stuk grond is al moeilijk, en zelfs verdacht in Frankrijk, laat staan het wonen in een zelfgebouwd low-impact huisje op een off-grid familiehectare in een ecodorp. Zoiets vraagt zoveel wijzigingen in wetten, urbanisatieregeltjes en bestemmingsplannen dat het een helse kalvarietocht wordt om goedkeuring te krijgen. Hoe is het ooit zover kunnen komen dat mensen verplicht worden goedkeuring en toestemming te vragen aan ambtenaren, gewoon om in harmonie en eenvoud te mogen leven. Hoe absurd is dit eigenlijk? Vooral omdat die toestemming dan nog meestal geweigerd wordt. Een kleine groep bepaalt het leven en welzijn van de mensheid. Maar goed, als het in Rusland kan en bij de Lammas in Wales en wellicht in Nederland en Duitsland, waarom dan niet in de rest van Europa en in Frankrijk, waar de wetten nog rigider zijn. Wij zijn alvast van plan om ons project voor te stellen aan de bevoegde instanties en ik ben erg benieuwd naar hun reactie. En deze stap willen we combineren met het sturen van positieve beelden naar beleidsmensen, zodat hun visie en bewustzijn zich verruimt, net zoals Anastasia (samen met duizenden mensen) de Russische maatschappij transformeert door de mooie beelden en dromen die ze visualiseren en uitsturen. Het is de ultieme geweldloze en groene revolutie, de verbeeldingswetenschap in dienst van de liefde. Positieve beelden en gedachten uitzenden naar de hele wereld en specifiek naar politici en leiders, om hen te inspireren. Niettemin vraagt het aan de pioniers toch moed en een sterk innerlijk vuur van inspiratie, volharding en geloof om vol te houden. Want nieuwe beelden en ideeën worden altijd eerst weggelachen en pas later algemeen aanvaard. Terwijl het zo eenvoudig kan: geef het land terug aan de mensen en laat ze samenwerken met elkaar en de natuur. Laat ze gewoon de oplossingen die nu voorhanden zijn, toepassen. Het volgende schreef ik ooit op de website.

Alles wat nodig is om moeder Aarde en de mensheid te redden en onze vrijheid terug te nemen, is nu voorhanden: ecovoudige huisvesting uit natuurlijke, lokale materialen; allerlei hernieuwbare energiebronnen en vrije energie; auto's op water en lucht; een globale permacultuur beweging die de Aarde heelt en meer en gezonder voedsel oplevert dan de industriële landbouw; levende biologische supervoeding; holistische gezondheidszorg zonder bijwerkingen; geneeskrachtige kruiden; een rechtvaardige en milieuvriendelijke economie; een eerlijk monetair systeem; educatie die het beste in mensen naar buiten brengt; effectieve methodes tot bewustzijnsgroei en het aanwakkeren van onze ongekende vermogens; planetaire communicatie en verbinding via het internet en nog veel meer. Het is er allemaal. De oplossingen zijn voorhanden, de mogelijkheden om terug vrede, overvloed en harmonie te bereiken schier eindeloos. Aan ieder mens de opdracht om er bewust voor te kiezen.
Zo bewandel je het pad van de krijger, van de moedige koning die, zoals Aragorn in 'Lord Of The Rings', eenvoudig maar doelgericht zijn taak opneemt en elke beproeving en strijd aangaat in dienst van een hoger doel: de vestiging van een gouden tijdperk van vrijheid en liefde.

Mijn wens op Beltane, het meifeest van het nieuwe leven:

laat alle mooie mensendromen overvloedig vrucht dragen
laat een warme wind van positieve beelden de wereld inspireren
laat alle harten opengaan zodat liefde kan stralen in zeven miljard kleuren