Welkom dierbare lezers,

het bijhouden van een weblog (naast
de Rivendell website) heeft een drievoudige bedoeling.

  • Verslag uitbrengen van ervaringen en avonturen tijdens mijn reizen.
  • De praktische, theoretische en concrete stappen en plannen beschrijven die de creatie van mijn familiedomein en de realisatie van het ecodorp helpen verwezenlijken.
  • Bijhouden en delen wat boeiend, inspirerend, motiverend, helend en bevrijdend werkt.
Enjoy and be happy !

dinsdag 27 augustus 2013

Ravenwood

Dit is deel 6 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 


Deze keer het verhaal van Ravenwood, de ontwikkeling van een kleine leefgemeenschap hoog in de bergen aan de voet van de Italiaanse Alpen op een boogscheut van Damanhur (gekend van wege de prachtige tempels). Een bericht waar menige lezer verwachtingsvol naar uitkijkt omdat de belevenissen van pioniers altijd inspirerend zijn en steeds meer bewuste mensen op zoek zijn naar een leven in harmonie en samenwerking.

Mijn grootste persoonlijke frustratie van de laatste 8 jaar, ik geef het grif toe, is het feit dat ik er niet in slaag mijn droom concreet te realiseren. Ik heb gedurende die tijd vele pogingen ondernomen, zowel om samen met een groep een ecodorp te creëren, als om alleen of als koppel een familiedomein te beginnen, tot op heden zonder resultaat. Blijkbaar mag het niet zijn. Wellicht is mijn taak op Aarde voorlopig nog altijd om te schrijven en informatie te verzamelen en te verspreiden over familiedomein ecodorpen en aanverwante onderwerpen. Maar de drang om dit ook in de praktijk om te zetten, is groot. Waarom het altijd spaak loopt, weet ik niet zo goed. Ok, ik heb geen geld, dus ergens een stuk grond kopen en gewoon beginnen, is vrijwel uitgesloten. Aansluiten bij een bestaand ecodorp of leefgemeenschap is ook niet altijd een optie, want bijna overal wordt instapgeld gevraagd en vaak klopt hun visie niet met mijn dromen. Een hoop mensen wordt enthousiast bij het lezen van de website en geregeld krijg ik mailtjes met de vraag of er nog plaats is om op Rivendell Village te komen wonen. Dus, interesse genoeg, maar als puntje bij paaltje komt, vallen de opstartgroepen uit elkaar en bijna altijd over de dezelfde struikelblokken (geld, visie, ego). Nochtans parkeren de Belgen (en Nederlanders) miljarden euro's op spaarboekjes die niks opbrengen (integendeel zelfs verlieslatend zijn en, wat veel erger is, onderwijl de misdadige bankwereld sponsoren) terwijl zoveel mooie en duurzame initiatieven geldelijke steun nodig hebben. Dit is voor mij totaal onbegrijpelijk en een bewijs dat de massa nog steeds onbewust is en haar slavenrol wil verder spelen. Hun spaargeld is nu slapende en vernietiging brengende energie en wordt niet positief aangewend om een mooie wereld te creëren. Maar goed, de onwetendheid is troef, dat wisten we al, en geduld oefenen heb ik ondertussen wel geleerd en hoop doet leven, zegt men. Misschien staat het gewoon niet in mijn biografie om in dit leven ooit nog op een familiedomein te wonen. Net als Lex van Anastasiadorp Nederland, die helaas veel te vroeg is overgegaan, nog voor zijn grote droom werkelijkheid werd. Of misschien ligt mijn opdracht wel ergens anders en dien ik dit verlangen los te laten. Ik weet het niet. 

Er zijn veel verschillende manieren om een eco-gemeenschap te starten. Je kunt de officiële weg bewandelen en met een (grotere) groep gelijkgestemden een stuk land en alle nodige vergunningen en toestemmingen verwerven en dan samen van start gaan. Hoe groter de groep en hoe strikter de reglementen en wetten in een land, hoe moeilijker en langduriger het proces zal zijn. Bij Lammas in Wales duurde het bvb. 5 lange jaren van strijd en onderhandelen voor groen licht werd gegeven door de autoriteiten.

Een andere manier, onder meer door Ravenwood toegepast, is eenvoudiger, sneller en minder complex. Een persoon of enkele personen samen kopen een stuk land, goedkoop en wat afgelegen maar omringd door mooie natuur,... en beginnen dan gewoon. Goedkope grond vind je bvb. op berghellingen zoals hier aan de Italiaanse Alpen. En omdat zo'n terrein vaak wat afgelegen en geïsoleerd ligt, kraait er geen haan naar wat hier gebeurt. Zolang er geen overlast is of gekke dingen gebeuren, wordt men met rust gelaten (althans hier in Italië). Op Ravenwood staat een ruïne wat altijd handig is, ten eerste als toekomstig centraal huis na renovatie en ten tweede om makkelijker woontoestemming te krijgen. De ruïne is momenteel nog niet afgewerkt, maar is wel waterdicht en doet nu dienst als gemeenschappelijke open keuken, voorraadruimte en internet plek. Verspreid over het 2,3 hectare grote terrein staan verder een dome, twee caravans en een grote bus als tijdelijk onderkomen voor de bewoners. Er is nog een extra caravan ingericht als bibliotheek. Overal zijn kleine moestuinen organisch in en met het hellende landschap verweven. Een zelfgemaakte douche/tomatenserre met water uit de bron verwarmd door de zon, brengt verkwikking na een dag werken, spelen en co-creëren op deze mooie plek.

Annie woont hoog op het terrein in een zelfgebouwde dome omringd door loofbomen en groentetuintjes en voelt zich en leeft ook een beetje zoals Anastasia. Jeremy is de technische knobbel en woont wat lager in een caravan annex werkplaats en bibliotheek. Liz, de officiële eigenares van het terrein, woont in haar kleine caravan dicht bij de ruïne die dan later het gemeenschappelijk gebouw wordt. Zij schrijft momenteel een boek. Alle drie komen uit Engeland en wonen hier sinds enkele jaren. Na een zoektocht, eerst in Devon en later in Bulgarije, verloren ze uiteindelijk hun hart aan deze Italiaanse bergstreek en kochten hier dit mooie terrein (voor zo'n 30.000 euro). En sinds enkele weken zijn 4 nieuwe mensen de kleine groep komen versterken, namelijk vrienden die vroeger ooit nog in een Rivendell groepje meehielpen om een project in Zuid Frankrijk vorm te geven (wat uiteindelijk niet lukte). Fred komt uit Frankrijk en Kim uit Nederland en samen hebben ze 2 kinderen Mayi (4,5) en Leo (2,5). Zij overnachten in de bus. Samen dus 7 mensen die nu op het Ravenwood wonen. Kelly, ook uit Engeland en met Anastasia spirit, heeft een naastliggend terrein gekocht wat grenst aan Ravenwood. Zij is hier niet zo vaak omdat ze nog verplichtingen heeft in Engeland. Maar ooit komt ook zij hier permanent wonen. In de tussentijd kan haar terrein gebruikt worden om groenten te telen en fruitbomen te zetten. Zo breidt het dorpje zich langzaam en organisch uit en dat is een eenvoudige manier om uiteindelijk tot een duurzame en levensvatbare gemeenschap te komen. Nog meer terreinen (met ruïnes) gelegen rond Ravenwood zijn namelijk te koop en bieden de mogelijkheid om aan te sluiten voor wie klaar is om eenvoudig en zelfvoorzienend te leven. Op die manier kan het dorp langzaam uitbreiden en heeft iedereen rustig de tijd om te aarden, om thuis te komen en om elkaar beter te leren kennen. Het strikte 1 hectare model (waarbij iedere familie of bewoner een hectare grond in behoederschap/vruchtgebruik krijgt om er een paradijs van te maken) is op Ravenwood en op de omliggende gronden niet toepasbaar. Dit komt omdat de terreinen veel te hellend en onregelmatig zijn (we zitten tenslotte op een berg en midden in een bos) en er te weinig vlakke stukken zijn om te verdelen. De oplossing hier is de keuze om Ravenwood als gemeenschappelijk moederland te zien waar iedere bewoner een eigen 'space of love' kan creëren, een eigen woonplek kan kiezen en een moestuin onderhouden, weliswaar niet op 1 hectare maar toch ruimschoots voldoende om privacy en een thuisgevoel te waarborgen. Mochten meer gelijkgestemde mensen aansluiten en de omliggende terreinen kopen, dan groeit de gemeenschap en vergroten ook de mogelijkheden. Niet alleen financieel maar ook meer ruimte om bvb. dieren te houden (zoals geiten voor melk en kaas en ezels als lastdieren,...). En meer mensen betekent ook meer kennis en talenten die de groep komen aanvullen.

Geld blijkt toch nog vaak een voortdurende uitdaging in onze geldverslaafde maatschappij. Met wat extra geld en hulp zou Ravenwood de infrastructuur kunnen verbeteren, zoals de gemeenschappelijke ruïne opknappen, extra zonnepanelen zetten, degelijke woningen voor de bewoners plaatsen (men denkt in eerste instantie aan yurts en dan later aan een zelfgebouwde woning). Op dit ogenblik leven de bewoners hier tamelijk basic en eenvoudig en volledig off-grid, op het rustige ritme van de natuur en de seizoenen, zonder het comfort dat velen gewend zijn en noodzakelijk achten, en met erg weinig geld om rond te komen. Sommigen zouden het als primitief bestempelen, anderen zien de vrijheid en de verbinding die hier mogelijk wordt en aanwezig is. En uiteraard is dit pas het begin, veel plannen en dromen zullen zich hier nog manifesteren en de plek steeds mooier maken. Een familiedomein en een leefgemeenschap vormgeven is nu eenmaal een langdurig levensproject. Ravenwood heeft de start genomen en dat is al heel wat. Nu kan de creatie verder gaan en het dorpje zich telkens verbeteren. Het gebrek aan geld is de hoofdoorzaak dat (er na 5 jaar) nog steeds geen definitieve woonunits zijn. Nu Fred en Kim de groep zijn komen versterken (en beiden een uitkering ontvangen) en Liz sinds kort een pensioen krijgt, vergroten ook de financiële mogelijkheden van de gemeenschap. Een volgende investering zou een boomzaag kunnen zijn, waarmee rechte planken gezaagd worden als lokaal bouwmateriaal om woonunits te maken en de ruïne te herstellen, want bomen staan er genoeg op het terrein. En er zijn ook veel bruikbare stenen te recycleren uit de ruïnes die her en der staan te verkommeren. Stenen en hout zijn alvast 2 prima bouwmaterialen waar mooie huizen mee gemaakt kunnen worden.

Op Ravenwood wordt geen instapgeld gevraagd om aan te sluiten. Als je voelt dat dit jouw plaats is en je de Anastasia spirit een warm hart toedraagt, dan ben je welkom. Men zoekt hier een evenwicht tussen enerzijds leven als in een commune of als in een (matriarchale) tribe (samen werken en eten, samen beslissen (consensus), samen vieren, iedereen is gelijkwaardig) en anderzijds streven naar een eigen ruimte om je terug te trekken en wat privacy te hebben. Anders dan op Lammas, waar de 9 families vooral druk bezig zijn op hun eigen plot en minder met het gemeenschappelijke dorpsleven, is het op Ravenwood voorlopig net omgekeerd. Een goede verbinding en verstandhouding tussen de bewoners is cruciaal om een sterke en hechte gemeenschap te smeden waar vriendschap en dienstbaarheid normaal zijn. En die band kun je opbouwen en versterken door samen aan een project te werken. Hoewel het terrein reeds 9 jaar geleden aangekocht werd met de bedoeling een ecodorp te creëren en hoewel er sinds een vijftal jaren permanente bewoning is, toch krijg je de indruk dat er hier in al die tijd nog niet veel gerealiseerd werd. Op Lammas had na 2 jaar iedereen een eigen comfortabele woning gebouwd en een uitgebreide groentetuin aangelegd. Hier is de ruïne nog steeds een halve ruïne en wonen de mensen in tijdelijke en gebrekkige onderkomens. Daar zijn een aantal redenen voor. De eerste jaren werd over en weer gereisd tussen Engeland en Italië waardoor te weinig tijd en energie in het project gestoken werd. Nadien waren en zijn sommige der permanente bewoners niet altijd fysiek in staat om grote en zware werken uit te voeren. En 2,3 hectare wildernis onderhouden is niet haalbaar voor 1 persoon. Maar de hoofdreden is wellicht het gebrek aan geld en hulp waardoor er weinig vooruitgang geboekt wordt. Vier jaar lang dienden de 3 oorspronkelijke bewoners rond te komen met 150 euro per maand. Onvoldoende om allerlei materiaal, werktuigen, planten, biovoeding, enz.... aan te kopen. Ook onvoldoende om vrijwilligers en wwoofers te laten komen helpen, omdat er geen geld is om extra eten te kopen voor hen en de tuinen nog niet voldoende opbrengen. (Hoewel, dit klopt niet helemaal, want je kunt ook vrijwilligers laten komen en enkel onderdak aanbieden zonder maaltijden). Nu een nieuw gezin aansluit, zal de situatie veranderen. Er is alvast meer geld in de gezamenlijke pot wat ook meer mogelijkheden opent. Nog meer mensen komen de volgende maanden op bezoek om te voelen en te overwegen om ook aan te sluiten of om aangrenzende terreinen te kopen.
 
Door hier enkele dagen te verblijven, ontdek ik nog een andere reden waarom de 'vooruitgang' van het dorpje wat op zich laat wachten. De bewoners hechten veel belang aan zijn en genieten en wellicht minder aan doen en werken. Op Lammas werd en wordt flink doorgewerkt door de families omdat ze een afspraak met de autoriteiten hebben. Binnen een bepaalde tijdstermijn dienen ze namelijk zelfvoorzienend te zijn en een duurzame levensstijl te volgen. Op Ravenwood is die verplichting er niet. Er wordt tijd genomen om te praten, te wandelen, te ervaren, te leven, te mediteren, gewoon te zijn,...Zelf ben ik meer iemand die zijn plot en woonunit snel in orde zou maken en iedere dag flink zou doorwerken. Maar het mooie op Ravenwood is dat iedereen gewoon zichzelf mag en kan zijn.
Wanneer belangrijke beslissingen genomen worden, dan gaat de talking stick rond tot er consensus is bereikt tussen alle bewoners. Indien iemand niet akkoord kan gaan, dan wordt de beslissing niet genomen. Een omslachtige procedure maar het levert beslissingen op die door de hele gemeenschap voor 100% gedragen worden. En niet door de helft + 1, zoals bij een democratische beslissing, waarbij de andere helft – 1 dan niet gehoord en gerespecteerd wordt.

Het terrein is een dicht beboste helling waar de natuur reeds geruime tijd haar gang heeft kunnen gaan. Vele plaatsen zijn verwilderd en overwoekerd met bramen en varens of begroeid met dikke, oude bomen. Elke dag eet iedereen dan ook geregeld lekkere zoetzure bramen als gezond tussendoortje. Er zijn er zelfs zoveel dat ze nooit allemaal gegeten of verwerkt kunnen worden. Een droogoven op zonnewarmte zou nu goed van pas komen om ze te kunnen drogen en bewaren voor de winter. Het brengt dadelijk een beetje het gevoel uit de Anastasia boeken tot leven. Opstaan en tijdens de ochtendwandeling kun je makkelijk overal bessen plukken als vitaminerijk ontbijt. De natuur is gul als we haar de kans geven. De uitdagingen op dit terrein zijn de flinke hellingen (gelukkig op het zuiden gericht) die tuinieren niet evident maken en ook het regenwater ongebruikt laten wegstromen naar de lager gelegen rivier en als derde nadeel de hoge bomen die het zonlicht tegenhouden. De aanleg van terrassen, het graven van swales en wateropvangsystemen en het vrijmaken van open plekken in het bos zijn alvast mogelijke oplossingen. De pluspunten van het terrein zijn de reeds aanwezige eetbare gewassen en bomen (veel kastanje, massa's bramen en blauwe bes, walnoot, vijg, appel...) en verder de ongerepte natuur overal, de rust en de stilte en de lekkere waterbron. In de afgelopen jaren werden reeds verschillende doorlevende planten bijgezet waardoor de voedselaanvoer steeds groter wordt.

Fred en Kim zijn erg bezig met natuurlijk ouderschap en passen de methodes en principes toe sinds de geboorte van hun beide kinderen. Enkele richtlijnen zijn o.m. natuurlijk bevallen, zoveel mogelijk (fysiek) contact met de baby maken (draagdoek), zo lang mogelijk borstvoeding geven, samen slapen met de kinderen, gehoor geven aan de signalen van de kinderen, luiervrij opvoeden, positief ingrijpen en geen agressie gebruiken,...(zie ook bij Matriarchaat). De kinderen Mayi en Leo gaan niet naar school en krijgen ook geen thuisonderwijs. Ze leren door constant bij de volwassenen te zijn en te zien en te ervaren wat er rond hen gebeurt. Deze methode van 'unschooling' is zeker niet geschikt voor elke ouder of ieder kind. Het vraagt alvast een enorme inzet van de ouders, want de verantwoordelijkheid voor de opvoeding komt volledig op hun schouders terecht en wordt niet doorgeschoven naar school en onderwijzers. Ik kan mij ook voorstellen dat niet alle kinderen even goed kunnen omgaan met de vrijheid, de losse structuur en de weinig grenzen die er zijn. De achterliggende idee is dat men het zelfontwikkelend vermogen van het kind respecteert en dat door de liefdevolle band en de voortdurende aandacht der ouders een ideale voedingsbodem gecreëerd wordt zodat het kind kan uitgroeien tot een empathisch en evenwichtig mens. Met andere woorden: men luistert naar het kind en respecteert zijn wensen, verlangens en keuzes. Althans dat is de theorie. Maar het is altijd boeiend om ook de praktijk eens te zien en ik ben echt benieuwd hoe Mayi en Leo zullen opgroeien en volwassen worden. Nu is kinderen opvoeden zonder twijfel de moeilijkste taak die iemand op zich kan nemen. Ouders die echt hun best doen en met volle aandacht luisteren naar de noden en behoeften van hun kinderen (zoals Kim en Fred), verdienen hopen respect. Een bekend Indiaans gezegde luidt: 'er is een heel dorp nodig om een kind op te voeden'. Ook hier zijn alle bewoners samen een beetje de ouders en begeleiders der kinderen. Toch blijf ik van mening dat iedere ouder zelf het beste weet welke opvoeding hij/zij de kinderen wil aanbieden dan wel onthouden (om welke reden dan ook). Vrijheid bij de keuze van educatie is dan ook cruciaal, en wat die keuze ook mag zijn (unschooling, alternatief onderwijs of de gewone school), een echt vrije en liefdevolle gemeenschap respecteert deze keuze. Op grotere ecodorpen kan zelfs een eigen schooltje opgestart worden waar de bewoners hun kennis en talenten delen met de kinderen. Maar in kleinere gemeenschappen is men aangewezen op thuisonderwijs of externe scholen.

Van alle bewoners krijg ik de uitnodiging om aan te sluiten bij Ravenwood. Wat een geschenk! Daarnet schreef ik nog dat mijn Rivendell droom zo moeilijk manifest wordt en zie...nu krijg ik de kans om mee te werken aan een ecodorp en hier mijn eigen space of love te creëren. Geen instapgeld, geen verplichtingen, gewoon een onvoorwaardelijk welkom. Dit voelt goed en deze kans zal ik zeker grondig overwegen. Dit is hoe de ecodorpen van de nieuwe tijd kunnen ontstaan. Uit de energie van liefde, dankbaarheid en vrijheid. Ik neem afscheid met de belofte om Ravenwood te steunen waar ik kan en wie weet ooit voorgoed terug te keren naar de Italiaanse bergen...

Zo rijd ik de berg terug naar beneden (20 minuten langs een smalle onverharde weg vol haarspeldbochten en met een 10% helling) en kom in het naastliggende dorpje waar Damanhur zich bevindt. Wat een ander verhaal is dit. Damanhur is het grootste ecodorp in Europa. Meer dan 500 bewoners wonen verspreid in verschillende enclaves rond de 2 bezoekerscentra. Het grote centrum heet Damanhur Crea en bevat tal van winkeltjes waar producten van de bewoners worden verkocht en verder nog een restaurant, kapsalon, school,...Het andere centrum, op 5 minuten van het eerste, is de startplaats om de beroemde tempels te bezoeken. Er zijn 2 mogelijkheden: een lang bezoek van een halve dag, inclusief alle tempels en het ecodorp (kostprijs 66 euro) en een korter bezoek van 2 uur aan slechts 4 tempels (35 euro). Ik vind het te duur hoewel de tempels (uitgegraven in een berg) fantastisch mooi zijn, getuige de grote foto's die de ontvangsthal sieren.

Damanhur is een ecodorp van de oude patriarchale en piramidale wereld. Net als Findhorn (Schotland), Tamera (Portugal) en Ecolonie (Frankrijk) zijn deze gemeenschappen vooral bezig met (hoe kan het ook anders) geld, business en eenzijdig mannelijke energieën. Een workshop volgen in Findhorn is voor veel mensen gewoon onbetaalbaar, in Tamera dien je te betalen om er te mogen werken (als vrijwilliger) en in Damahur betaalt iedere bewoner maandelijks 800 euro aan de bestuursgroep als huurgeld om er te kunnen wonen. Wat een verschil met Ravenwood! Ik kies resoluut voor de ecodorpen van de nieuwe matriarchale wereld, waar onvoorwaardelijke contributie (iedereen draagt bij naar eigen vermogen en talent), dienstbaarheid en liefde de belangrijkste peilers zijn. Dit ligt trouwens volledig in lijn met de laatste Rivendell nieuwsbrief over Ubuntu, namelijk de creatie van een geldloze samenleving waar iedereen zijn talent of passie onvoorwaardelijk bijdraagt aan de gemeenschap zonder vergoeding of ruilhandel. Ubuntu kan enkel werken wanneer iedereen dezelfde ideeën deelt, en dan niet vanuit opgelegde verplichting, maar vanuit innerlijke overtuiging en vrije keuze. Daarom is de beste manier om met Ubuntu te beginnen net binnen een kleine gemeenschap of een ecodorp van gelijkgestemde mensen die hun kunde en kennis spontaan en automatisch met iedereen delen. Het vraagt een serieuze en diepgaande mentaliteitswijziging, geprogrammeerd als we zijn door de geldmaatschappij en het schaarstedenken, maar het is de enige uitweg uit het onrechtvaardige monetaire slavensysteem.

woensdag 21 augustus 2013

Venezia

Dit is deel 5 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 


Van Gracac doorheen het Kroatische binnenland en daarna langs de Adriatische kustlijn naar de industriële havenstad Rijeka op een boogscheut van de Sloveense grens is ongeveer 4 uren rijden. Ik kom er aan rond 19 uur en besluit eerst wat te eten. Onderweg vielen mij de vele huizen op zonder gevel. De buitenmuren werden namelijk weggehaald omdat ze vol kogelgaten zaten, want niemand wil herinnerd worden aan die gruwelijke getuigen van de balkanoorlog tijdens de jaren negentig toen het voormalige Joegoslavië werd opgesplitst in enkele kleinere landen (Kroatië, Servië, Bosnië, Slovenië, Montenegro, Macedonië,...). En hoewel Kroatië nu langzaam uit een periode van armoede en geweld klimt, toch hebben vele bewoners (nog) geen geld om nieuwe muren te zetten.
Na de maaltijd besluit ik verder te rijden. Om in Italië te raken, moet ik 30 km doorheen Slovenië naar Trieste. Sinds kort hebben ze in Slovenië ook een verplicht wegenvignet (17 euro) en regelmatige controles met boetes van 300 euro voor wie zonder vignet rijdt. Ja, de regeringen in de balkan hebben dringend geld nodig, vooral ook om hun slechte wegen te herstellen, en dat proberen ze van de toeristen te ontfutselen. (Trouwens, in Italië is de staat van het wegennet nog veel erger, echt verschrikkelijk zijn de provinciale wegen, mijn campertje ziet danig af van de vele bulten en putten overal). Omdat het ondertussen donker is en ik hoop dat de politie gezellig thuis bij gezin en haard zit, waag ik de gok en doorkruis Slovenië zonder vignet. Het lukt en al snel zie ik de duizenden lichtjes van de megastad Trieste opdoemen in de nacht. Eindelijk...la bella Italia.

Om naar mijn volgende bestemming aan de voet van de Italiaanse Alpen te rijden, kom ik zowaar voorbij Venetië. Dit is een buitenkans. Vele jaren woonde ik in Brugge, het Venetië van het noorden, en nu wil ik toch ook wel eens kennis maken met de Italiaanse stad in, op en langs het water. Ik rijd tot in Tronchetta, de supergrote parking op wandelafstand van de oude binnenstad. Die is wel duur (21 euro voor een halve dag), maar vrijwel de enige mogelijkheid om dichtbij te parkeren. (Alles is trouwens duur in Venetië.) Dan op wandel in de kronkelende steegjes van de oude middeleeuwse stad en uiteraard uitkijkend naar de bekende topattracties. Het mooie San Marco plein met de basiliek, de bekende Rialto brug over Canal Grande, de paleizen, de musea, de meer dan 70 kerken, de vele kanalen en altijd maar bruggetjes en trappen (gezinnen met een kinderbuggy hebben het hier extra lastig). Venetië is mooi maar wel wat toe aan renovatie, wellicht omdat het water voortdurend overal tegen klotst en schade berokkent. En het is er ook echt superdruk, duizenden toeristen flaneren door de autovrije straten en steegjes, maken boottochtjes en eten pizza, bekijken de etalages en kopen ijsjes, nemen foto's en tateren er op los. Venetië is eigenlijk 1 grote openlucht winkelstraat volledig toegespitst op het toerisme. Overal zijn shops, cafés, restaurants en winkels (waarvan ongeveer een derde glas uit Mureno en Venetiaanse carnavalsmaskers verkopen). Ik vermoed dat er bijna geen echte bewoners meer wonen, alleen nog winkeliers en verkopers. Je hebt in ieder geval een goede stadsplattegrond nodig, want de honderden steegjes en bruggetjes lijken erg op elkaar en zonder kaart loop je gegarandeerd verloren in de smalle straatjes van Venetië (wat ook wel leuk kan zijn).

De in toeristen folders algemeen aangeprezen gondelboottocht laat ik aan mij voorbijgaan wegens te duur (minimaal 80 euro voor een half uur). Ook de vele musea loop ik voorbij zonder bezoek. Maar een huisbereide en erg lekkere pizza met een frisse Hoegaarden op het terras van een typisch en pittoresk Italiaans restaurantje gelegen op een prachtig en zonnig plein midden Venetië...ja, dat maakt de dag compleet en komt al heel dicht bij wat velen als een ideaal vakantiemoment zouden benoemen. Jammer dat ik dit geluk nu met niemand kan delen...
Na het bezoek aan Venetië rij ik 's avonds nog verder tot rond 22 uur. En in de late namiddag van de volgende dag kom ik dan aan in het dorpje waar hoog in de bergen (aan de Italiaanse kant van de Alpen) een kleine Anastasia gemeenschap vorm begint te krijgen. Ik heb een korte wegbeschrijving en ook de coördinaten bij, maar toch ontdek ik hun moeilijk te vinden plek niet. Mijn gps stuurt mij de verkeerde kant uit na het invoeren van noorderbreedte en oosterlengte. Tot driemaal toe rij ik de berg op (vol haarspeldbochten, een onverharde weg en 10% helling), maar er zijn te veel zijwegen en te weinig bewoners om de weg te vragen. Ten einde raad keer ik terug naar de stad Ivrea zo'n 10 km verder om op internet te kunnen en via hun website een telefoonnummer te vinden van iemand die de gemeenschap kent. Hendrik, een vriendelijke man en een goede vriend van de bewoners, neemt de telefoon op en is bereid om mij de juiste weg te tonen. En zo rij ik opnieuw 3 km de berg op tot op 900 meter hoogte, waar goed verscholen tussen de diepgroene bossen en de met varens bezaaide hellingen de 7 bewoners van eco-leefgemeenschap Ravenwood hun moederland gevonden hebben.
Meer foto's van Venetië op dit album: Venezia

dinsdag 20 augustus 2013

Lost Theory Festival (Part 2)

Dit is deel 4 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 


Free souls, free spirits.
Je hebt enerzijds de gehoorzame sheeple en je hebt anderzijds de vrije zielen, mensen die wakker en bewust hun eigen pad gaan, enkel luisterend naar hun ware Zelf. Echte vrije zielen kiezen de volgende 7 lichtbakens als leidraad in hun leven: liefde, vrijheid, vrede, verbinding, kunst, humor en natuur. Het zijn hun zelfgekozen prioriteiten.
  • Liefde: omarm de wereld met een hoge en positieve vibratie en breng het beste in de ander naar boven. 
  • Vrijheid: volg uitsluitend je eigen innerlijke gids en neem altijd en 100% verantwoordelijkheid voor jouw gedachten, woorden en daden.
  • Vrede: breng niets of niemand schade toe, nooit, nergens.
  • Verbinding: alles is verbonden in eenheid, alles is heilig en bezield, alles is een deeltje van de Bron, alles is een reflectie van de eigen staat van bewustzijn.
  • Kunst: wij zijn creators. Scheppen en creëren is ons spel en dit kan via vele middelen zoals muziek, dans, toneel, schilderen, architectuur, beeldhouwen, schrijven, ontwerpen,...
  • Humor: vreugde is onze ware natuur, lachen is het ultieme medicijn.
  • Natuur: respect voor moeder Aarde en de medeschepselen is de basis voor liefde en vrijheid.
In de jaren zestig ontstond de hippiebeweging, een bonte verzameling vrije zielen (gedeeltelijk toch), die o.m. via kunst (muziek vooral) de gevestigde orde even kwam wakker schudden en een poging ondernam om een nieuwe wereld te creëren gebaseerd op liefde en vrijheid. In die tijd was ik zelf een hippie. En ook in de bezoekers van dit festival herken ik vaak dezelfde spirit der jaren zestig hippies. Het is opvallend dat hier meer mensen dan gemiddeld, ofwel concreet bezig zijn met, ofwel interesse en kennis hebben over dingen zoals permacultuur, vegetarisme, raw food, ecodorpen, earthships, en de andere thema's van de Rivendell website. Evenwel is niet iedereen die een goafestival bezoekt een vrije ziel, zoals ook niet iedere hippie een vrije ziel was, bijlange niet. Iemand die dagelijks alcohol of drugs gebruikt, is geen (volwassen) vrije ziel, maar zit nog vast in een illusiewereld en onwetendheid en verwart vrijheid met verslaafdheid. Iemand die geen verantwoordelijkheid neemt en alles (taken, obstakels, problemen,...) doorschuift naar of afwentelt op anderen is geen vrije ziel, maar een profiteur en verwart verbinding met ego. Iemand die de bestaande systemen met geweld omverwerpt of schade berokkent aan zichzelf of aan de gemeenschap, is geen vrije ziel maar een verkeerd geïnformeerde anarchist.

Op een goafestival spelen ze dus psytrance, minimal en andere elektronische 'muziek'. Ik vind er niks aan en kan het met de beste wil zelfs geen muziek noemen. Het is gewoon een computergemaakte beat met klankjes en ritmewisselingen. Bijna even erg als het 'lawaai' op Tomorrowland waar de schitterende decors en de feeërieke randanimatie blijkbaar dienen als compensatie voor de waardeloze muziek. Bovendien worden dj's nu gezien als ware popsterren die grote sommen geld krijgen om gewoon gedurende 2 uren wat plaatjes van anderen te draaien. Nog maar eens een bewijs dat de wereld volledig het noorden kwijt is. Geef mij maar echte muzikanten die op echte instrumenten creatief en inventief echte songs maken en spelen. Nu, ik snap wel wat de bedoeling is van een goafestival. Namelijk, in trance raken door een hoop drugs te nemen en op eentonige muziek met een hoge beat te dansen. Een soort goedkoop en kunstmatig alternatief om even van de wereld te zijn. Daar kan ik inkomen. (Alhoewel 110 euro voor een ticket wel duur is voor Kroatische jongeren). Voor velen is deze wereld een tranendal en een hel waar ze willen uitvluchten met alle beschikbare middelen. 'Whatever gets you through the night, is all right', zingen de Stones. De roes opzoeken om even de dagelijkse sores en zielenpijn te vergeten.

Nog even verder over de muziek. Ik dans liever op Afrikaanse djembe ritmes om een staat van trance en gedachteloosheid te bereiken. En dat gaat trouwens perfect zonder drugs en alcohol, misschien zelfs beter. Maar het grootste mankement aan goamuziek (en ook bij veel techno, house, enz.) is het ontbreken van soul, van gevoel in de muziek. Het is allemaal erg klinisch, machinaal, digitaal, kil, emotieloos en erg saai, een veredelde soort hoempapa muziek zonder melodie voor de kinderen opgevoed in een technologische wereld. Het raakt mij niet, het brengt mij geen herkenning noch 'shivers down my spine'. Mozart en Bach, Michael Jackson en Frank Zappa,... zullen nog gespeeld worden binnen 100 jaar, maar eender welke techno of goa 'compositie' zal gelukkig heel snel verdwijnen in vergetelheid der tijd alsof het een misplaatste grap was van een ontspoorde mensheid. Bovendien merk ik heel weinig creativiteit en inventiviteit bij al die 'goasongs'. Het lijkt alsof de hele avond hetzelfde eentonige gedreun te horen is. Kraftwerk deed dit al (veel beter) in de seventies en het Belgische Front 242 in de eighties.
Het Function One luidsprekersysteem klinkt wel erg goed, moet ik zeggen, een strak en zuiver geluid met diepe bassen die uitermate geschikt lijkt voor deze techno en house muziek. Zelfs op de dansvloer kun je zonder probleem praten met elkaar terwijl het geluidsvolume toch erg hoog is, want de muziek van de main stage is te horen tot in mijn camper die zeker 2 km verder staat op de familiecamping.

De randanimatie is typisch voor dit soort festivals. Lezingen en workshops (over yoga, tai chi, mantra singing, henna painting, natural birth, herbal medicine, active meditation,...); filmvertoningen (zoals indie films, bewustmakende docu's,...); winkeltjes (met kledij, juwelen en sieraden, zelfgemaakte kunst,...) en uiteraard vele eetstandjes (van vegetarisch en raw food tot pizza en frieten). Al deze bijkomende animatie brengt extra kleur en afwisseling op het festival. Net als de bezoekers die er soms belachelijk, soms intrigerend, soms bijzonder en speciaal uitzien. Veel dreadlocks, veel piercings en tattoos, veel kleur en fluo, veel sieraden en talismannen, gothic meisjes, hippie jongens, een mengelmoes van drop-outs en party-animals. Tattoos zijn blijkbaar een nieuwe rage, want velen lopen rond met allerlei tekeningen op hun lichaam. Helaas zijn 85% der tattoos gewoon lelijk, saai, mislukt of altijd dezelfde kopieën die iedereen draagt; 10 % kan er net mee door en 5% is echt origineel en mooi.

Al met al ben ik een mooie ervaring rijker, het was goed om gedurende een tijd wat contact met mijn zoon, schoondochter en kleinzoon te hebben en het was interessant om eens een goafestival mee te beleven. Niettemin is 6 dagen feesten te veel van het goeie voor mij. Na 1 dag hou ik het voor gezien, vooral ook omdat de muziek mij niet ligt, en kies ik om verder te reizen richting Italië. Mocht dit nu een Woodstock heruitgave zijn, ja dan was ik zeker wel gebleven, maar nieuwe en aanlokkelijke avonturen en ontmoetingen lonken aan de horizon en sporen mij aan het festival te verlaten.

Een wekenlange strakblauwe lucht boven Kroatië wijst er op dat het chemtrail verhaal wel degelijk waar is. Ook hier doorkruisen vliegtuigen het hemelgewelf maar laten geen sporen na. In België spuit op sommige dagen bijna ieder vliegtuig een witte rooksliert vol gif en chemicaliën uit boven onze hoofden. Het feit dat de vliegtuigen dit hier niet doen, bewijst dat die uitlaatgassen geen contrails zijn (= normale uitlaatgassen), want dan zouden ze gewoon overal zichtbaar zijn. Het is dus wel degelijk iets wat door mensen gemaakt is en bewust wordt gesproeid. Waarom in sommige landen de bevolking wel wordt besproeid en in andere niet, is mij niet duidelijk. Misschien kiezen ze eerst de dichtbevolkte gebieden uit om zoveel mogelijk bewoners te raken of misschien komt het omdat Kroatië niet tot de Europese unie behoort. In ieder geval, de totale ontkenning en flutverhaaltjes van weerman Deboosere en weervrouw Hagedoorn (en vele andere zogenaamde wetenschappers) over het chemtrail fenomeen laten blijken dat zij, ofwel opzettelijk de mensen voorliegen ofwel hopeloos incompetent zijn. Ik vermoed het eerste.
De volstrekt duistere nachten hier zijn dan weer bezaaid met miljoenen sterren en een mooi zichtbare melkweg, iets wat Vlaanderen al decennialang moet missen.

Meer foto's van het festival (voorbereiding en eerste festivaldag) op dit album: Lost Theory

maandag 19 augustus 2013

Lost Theory Festival (Part 1)

Dit is deel 3 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 

Van Plitvice naar Gracac, waar het festivalterrein ligt, is het een 70 km. Nog dezelfde late namiddag na mijn wandeling in Plitvice, kom ik toe in Deringaj waar binnen 10 dagen het Lost Theory Festival van start gaat. Het is even zoeken, want het dorpje is piepklein en de terreinen en graasweides er rond zijn uitgestrekt, maar een Kroatische oude man klautert naast mij in de camper en toont mij waar het precies is. Eindelijk zie ik mijn lieve zoon en schoondochter terug en ook mijn prachtige kleinzoon Oskar Pan voor het eerst. Dat voelt fijn en goed!
Het festivalterrein is vele hectares groot en is schitterend gelegen langs een bergwand en een rivier. Een kleine ploeg vrijwilligers en betaalde werkers (de helft Vlamingen, de helft Kroaten) zijn hier al geruime tijd bezig met de voorbereidingen. En iedere dag komen nieuwe mensen toe om mee te helpen. Mijn (Kroatische) schoondochter is één van de hoofdorganisatoren van het festival, terwijl mijn zoon de leiding heeft over de (geïmproviseerde) keuken, waar dagelijks de maaltijden voor de werkploeg bereid worden. The Lost Theory Festival is een (elektronisch) goa festival (goa is psychedelische trance muziek). De naam Lost Theory verwijst naar een vergeten tijdperk toen mensen nog in harmonie met de natuur leefden. Qua idee en concept (een beetje) vergelijkbaar met Tomorrowland, namelijk geen live muzikanten, maar dj's die in mooie decors hun beste mix ten dans spelen op een terrein waar allerlei leuke randanimatie voor extra sfeer zorgt. Maar alles is veel kleinschaliger en ook met enkele grote verschillen. Zo wordt bewust gekozen om geen commerciële sponsors aan te trekken (genre Coca Cola, enz.), kiest men een meer ecologische en bewuste aanpak (alle standen, decors en gebouwtjes zijn zoveel mogelijk opgetrokken uit lokale en natuurlijke materialen) en zijn ook de muziekgenres verschillend en de bezoekers anders dan op Tomorrowland.

Er zijn 4 podia verspreid over het terrein en verder een healing area, een markt, workshops en performances, verschillende campings, eetstandjes, 300 medewerkers, 80 security mensen en alles wat verder nog bij een festival komt kijken. Van overal komen medewerkers toe die het festival helpen startklaar maken. Een decoratieteam uit Finland, het soundsystem uit België (function one: het beste ter wereld), de security uit Kroatië,...
Al weken is het hier elke dag verschroeiend heet (tussen 35 en 40 graden), wat het werken niet evident maakt. Ik help mijn zoon wat in de keuken waar we voor steeds meer mensen koken naarmate nieuwe medewerkers toestromen (tot 100 mensen). De organisatie van het festival verloopt niet altijd vlekkeloos en gestroomlijnd. Zoals steeds bij dit soort mega-evenementen en zoals steeds wanneer mensen samenwerken en samen leven, zijn er allerlei strubbelingen, frustraties, spanningen, onverwachte problemen, allerlei toestanden en misvattingen. Door het Rivendell project was ik reeds vele malen betrokken bij de verschillende aspecten van een groepsgebeuren en telkens zie ik dezelfde 'fouten' opduiken. Veel van deze vertragingen, verspillingen en emotionele spanningsvelden kunnen soms vermeden of opgevangen worden door dingen als teambuilding, talking stick rondjes, natuurlijk leiderschap, degelijke afspraken, een sterke structuur en taakverdeling enz. Maar goed, deze tools bieden uiteraard nog geen garantie voor een perfecte organisatie. Iedereen roeit met de riemen die men heeft en men doet hier echt wel zijn best en ieder nieuw festivaljaar wordt bijgeleerd van de gemaakte fouten. Je hebt de aanpak zoals op de rainbow gatherings waar geen leiders zijn, maar waar iedereen een steentje bijdraagt om een geslaagde samenkomst te krijgen (if you see a job, it's yours). En je hebt een meer rigide aanpak, zoals hier op het festival, met een bestuursteam die beslissingen en de leiding neemt en dan bijstuurt waar nodig. Rainbow gartherings zijn erg low budget wat ook minder druk op de ketel zet, terwijl er bij dit festival al snel vele honderdduizenden euro in omloop komt, wat toch een meer georganiseerde aanpak vereist. Maar altijd heb je een deel harde werkers die automatisch hun verantwoordelijkheid opnemen, en helaas zijn er ook altijd een aantal profiteurs, parasieten en plantrekkers die wat rondlummelen en weinig meehelpen. Bovendien is de Kroatische mentaliteit toch wat anders dan wat we gewoon zijn in Vlaanderen. Kroatië is een deel van de balkan en ook van Zuid Europa waar de omgang met werk, tijd en geld een ietwat andere betekenis en invulling krijgt dan in Noord Europa waar alles toch een stuk betrouwbaarder is en waar de meeste mensen hun woord houden. Hier is het maken van afspraken niet evident, beloftes blijken soms loze woorden, contracten worden niet altijd nageleefd en iedereen in de lokale buurt wil een graantje meepikken van het festival. Het maakt het er allemaal niet makkelijker op. Maar mijn zoon (en vele anderen) werken in ieder geval keihard van de vroege morgen tot de late avond om het festival in goede banen te leiden. En gelukkig raakt de festivalweide helemaal klaar en afgewerkt voor de officiële opening dankzij een grote groep medewerkers die soms dag en nacht doorwerken om alles af te krijgen. En de laatste 2 dagen voor het festival stroomt ook de camping vol met een kleurige en bonte mengeling goa- en dansfans.
Door hier te zijn gedurende enkele weken, krijg ik de kans om de organisatie van een groot evenement zoals dit, van dichtbij mee te maken. Wat altijd inspirerend kan werken bij de organisatie en oprichting van bvb. een ecodorp. Er zijn namelijk voor een stuk dezelfde uitdagingen en obstakels: administratieve en wettelijke beslommeringen, hoe het best samenwerken en samen leven met een hoop mensen en uiteraard de financiële kant. Dit is het derde jaar dat het festival georganiseerd wordt en zoals met alles is er tijd nodig om te groeien. Het eerste jaar kwamen er 1600 bezoekers, vorig jaar 2300, dit jaar hoopt men op 6000 goa-fans om break-even te raken en alle gemaakte kosten te terug te verdienen. Volgend jaar zou dan voor het eerst wat winst kunnen gemaakt worden. De voorverkoop staat nu op 2100, wat niet slecht is, gezien 2/3 der bezoekers aan de deur betaalt, dus 6000 zit er wellicht in. Maar meer dan 6000 kan dan weer problemen geven bij het sanitair, er zijn slechts 20 douches en wellicht te weinig toiletten in dat geval. Er kan natuurlijk altijd in de rivier gebaad worden.

Ondertussen ben ik al enkele weken volledig op raw food overstapt. Nog in België deed ik een 8daagse sappenkuur. Bij het opstaan een groot glas water met appelazijn en dan rond 16 uur met de juicer een mengeling van verse groene planten en zomerfruit persen als mijn enige dagelijkse vloeibare maaltijd. Dit zuivert het lichaam terwijl je toch geen honger hebt. In 1 week verlies ik zo 5 kg. Op reis eet ik dan fruit, groenten en wat noten. Rond 11 uur fruit zoals bessen, pruimen, druiven, een appel, een banaan,...en naar de avond toe een salade met diverse rauwe groenten volgens het marktaanbod (tomaat, paprika, kool, avocado, peterselie, rode biet, wortel,...) gemengd met een pittige, zelfgemaakte dressing en enkele noten. Voor mij is dit voldoende, lekker en voedzaam. Ik heb geen honger en voel mij ongelofelijk krachtig, helder en energiek. Biowinkels vinden is wel een ander paar mouwen. In de grotere steden zijn er wel, maar de prijzen zijn hier superhoog. Ik koop meestal op de markt en ga dan op zoek naar de kraampjes met zelfkweek en onbespoten producten. Die kun je wel herkennen: het fruit en de groenten zien er allemaal verschillend uit met onregelmatige vormen, vertonen soms insectensporen en de inheemse verkoopsters bieden meestal niet zoveel te koop aan, enkel wat op dat moment rijp is in hun moestuin.

Sfeerbeelden van vorig jaar

donderdag 8 augustus 2013

Plitvice

Dit is deel 2 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 


Samen met Split, Dubrovnik, Krka, Velebit,... is het nationaal park van Plitvicka Jezera wellicht de bekendste toeristische attractie van Kroatië. Een uitgestrekt natuurdomein van zo'n 300 km2 groot, geliefd om zijn vele watervallen en mooie wouden. Maar is het nu een bezoek waard of is het toeristenval? Om 7 's morgens ben ik al klaar om te vertrekken en zoals beloofd brengt de eigenaar van de camping mij naar de ingang 2 van het park (zie vorig berichtje). Ik ben bij de allereerste bezoekers, koop een ticket (110 kuna = zo'n 15 euro) en neem mij voor een lange wandeling te maken. Er zijn verschillende routes waarvan ik de langste kies (route K) die helemaal rond de meren loopt en alle mooie locaties aandoet. Het eerste uur loop ik alleen op het smalle pad vlak langs het meer. Het voelt goed om eindelijk wat te wandelen na 3 dagen rijden en stilzitten in de camper. Dan kom ik voorbij ingang 1 waar net een buslading Japanners vrijgelaten wordt. En geloof me, daar wil je echt niet tussen zitten. Op de smalle houten loopbruggen staan ze voortdurend stil om foto's te nemen en blokkeren zo de doorgang. Ik snel ze voorbij wanneer ik de kans zie. Route K wordt toch minder druk bewandeld, heb ik de indruk, want ik loop veelal alleen en geniet volop van de mooie natuur, het heldere water met ontelbare vissen en de honderden watervallen overal. Maar rond de middag kom ik aan de kleinere meren die van hoog naar laag als trappen met elkaar verbonden zijn door ontelbare watervallen in alle maten. Alle toeristen komen dit bekijken en het is hier dan ook superdruk en langzaam aanschuiven op de bruggetjes. Niet zo leuk, maar wel te verwachten tijdens het toeristische hoogseizoen. In 2011 mocht het park de miljoenste bezoeker ontvangen, en dit succes merk je wel duidelijk tijdens de zomer. Duizenden mensen op pad, iedereen met fototoestel, gsm of zelfs tablet in de aanslag om de watervallen van hun mooiste kant te schieten. Nee, dit georganiseerd massatoerisme is niet echt aan mij besteed. Ik prefereer de stilte en de ruimte van een boswandeling op mijn eentje of met twee.

Ook heel veel mensen dragen een zonnebril, valt mij op. Zo kun je de natuur toch niet zien zoals ze echt is, want de kleuren en de lichtintensiteit worden afgeblokt. Een tweede reden waarom ik zelf geen zonnebril heb (of zonnecrème gebruik), is om de weldadige en helende eigenschappen van de zon volledig toe te laten. De belangrijkste opname van zonne-energie gebeurt namelijk net via de ogen, vandaar ook de positieve werking van sungazing. Ook de huid is een belangrijk orgaan wat zonlicht omzet in vitamine D, een cruciale vitamine waar je nooit genoeg van kan hebben (verhoogt o.m. de weerstand en verhelpt depressies). Natuurlijk lig je best niet te bakken in de zon tijdens de middaguren, maar (kankerverwekkende) zonnecrème smeren is helemaal niet nodig als je wat oplet en het zonlicht doseert.
Tijdens een korte rustpauze, met de voeten in een kabbelend beekje om af te koelen, valt mij een toerist op als mooi voorbeeld van de matrix brainwash. Een groot blik bier in de ene hand, een sigaret en de smartphone in de andere, een lelijke zonnebril op zijn snoet en een t-shirt met in grote letters 'OBEY' op. Haha, ik lach mij een kriek, hieronder is een foto. Na 9 uur wandelen vind ik het welletjes, ik ben moe en het is ook veel te druk geworden ondertussen. Ik neem de boot over het meer terug naar ingang 2, bel de campingeigenaar op en laat mij terugvoeren.

In het laatste nieuwsbericht schreef ik over Ubuntu en de concrete mogelijkheid om een geldloze samenleving te creëren. Het is een gedachte die ook vandaag opnieuw naar boven komt. Waarom dien je te betalen om de natuur te bekijken? Behoort de Aarde niet aan iedereen? Ja, akkoord, het park is aangelegd om duizenden toeristen in dichte drommen aan te kunnen, met vele eetgelegenheden, boten, een treintje, toiletten, souvenirshops, parkings, personeel, hotels zelfs, enz. Dat kost allemaal geld, dat snap ik wel. Maar ergens klopt het niet. De natuur wordt gezien als iets wat zoveel mogelijk te exploiteren valt. Hier en daar wordt een mooi stuk natuur beschermd als nationaal park of natuurreservaat waar we dan in bussen naar toe gevoerd worden om even te kunnen genieten tegen betaling. En zo worden we wat gerustgesteld en nemen we een vrijbrief om de rest van de natuur op Aarde (dus het overgrote deel) maar te plunderen, vernietigen en vergiftigen. Zo van, dit stuk(je) gaan we beschermen (en bezoekersgeld eisen), de rest mag kapot en megawinsten opleveren voor de grote corporaties. Het doet mij wat denken aan de film 'Soylent Green'. In 2022 is er geen natuur meer op Aarde, alles is opgebruikt. En het hoogst denkbare verlangen van de mensen is om nog eenmaal de natuur te mogen zien voor ze sterven. Nee, niet ervaren, want er is niks meer over, maar gewoon zien in een natuurfilm op het scherm. Ik hoop dat het nooit zover komt met onze wereld.

Maar goed, is Plitvice een aanrader of een toeristenval? Ik zou zeggen: beide. Als je naar Kroatië komt en je bent toch in de buurt, dan is het zeker een bezoek waard. In dat geval (en in het hoogseizoen) start je de wandeling best zo vroeg mogelijk (vanaf 7 uur kun je binnen), zodat je nergens moet aanschuiven en wachten. Wie later komt, zal zich bij de topattracties als sardienen in een doosje voelen. Nu is het park uiteraard wel groot genoeg om rustige en mooie plekjes op te zoeken, waar minder toeristen zijn, maar ook minder watervallen. Wel op de paden blijven want er lopen beren en wolven in het immense natuurdomein. Plitvice is zeker mooi, maar eerlijk, de bergvalleien in de Ariège zijn veel mooier en gevarieerder, er lopen minder toeristen (en zeker geen Japanners) rond...en het is gratis.(Meer foto's op het Picasa album: Plitvice).

woensdag 7 augustus 2013

On the road again...

Dit is deel 1 van 12 van het reisverslag naar Zuid Europa tijdens de zomer van 2013. 

St Donat church, Zadar (Croatia)
Een nieuwe tocht, deels als ontspanning, deels als werkbezoek. Ditmaal naar enkele landen waar ik nog nooit ben geweest. Eerste halte wordt Kroatië waar mijn jongste zoon woont en daar een festival mee helpt organiseren. Bovendien is hij onlangs papa geworden en ik dus opa, en een bezoekje aan mijn (2de) kleinzoon dringt zich op. Zodoende wordt mijn oude campertje volgeladen, een muziekje opgezet (ik heb geen autoradio, maar naast mij staat de laptop aangesloten op de luidsprekers en de sigarettenaansteker) en weg zijn we. Doorheen Luxemburg, Duitsland, Oostenrijk, Slovenië en tenslotte het mooie Kroatië, ja, het is een hele rit naar Gracac (3 dagen - 1900 km). 

Overnachten bij de Oostenrijkse bergen
In Duitsland vallen mij 2 dingen op. De vele hardrijders die mij voorbij zoeven aan gevaarlijke snelheden. De mensen hebben tegenwoordig zo'n haast dat ze vergeten te leven, denk ik dan. Nu, mijn campertje haalt maximum 90 per uur, dus gewoon iedereen haalt mij in, ook de vrachtwagens. Wat een drukte. Iedereen vliegt van hot naar her, van job naar shop, van crèche naar gym, van bed naar school/werk, van geboorte naar dood,...Op de snelweg merk je goed hoe stressvol sommigen door het leven racen. Ik wandel liever doorheen mijn korte tijd hier op Aarde en geniet, bewonder en verwonder mij zoveel mogelijk. Een tweede markant feit zijn de vele velden vol zonnepanelen langs de Duitse snelwegen plus de windmolens overal. Blijkbaar maken de Duitsers werk van hun voornemen om de kerncentrales te sluiten en over te stappen op duurzame energie. Goed zo.

Oostenrijk is heel erg mooi, althans toch de route die ik neem (Passau-Graz). Eindeloze wouden, charmante dorpjes, majestueuze bergen, groene weiden. Wel knap zijn die vele tunnels doorheen de bergen. Op honderd kilometer rij ik wellicht door zo'n 50 tunnels, sommige 5 km lang en gelukkig zonder tol. In mijn wereld zou ik niet echt kiezen om gaten in de bergen te boren, maar ik vermoed dat ze wel hun nut hebben voor mensen met haast. En alles is zo ongelofelijk proper en netjes in Oostenrijk. Nergens liggen papier, plastic, blikjes of andere rommel op de grond, ook niet langs de snelwegbermen, zelfs geen graffiti op de bruggen. Dat is in Frankrijk en België wel even anders. Naar verluid zijn de Oostenrijkers (en Duitsers) heel plichtbewust en wellicht houden de burgers hun land opgeruimd. Of ze zijn misschien bang voor een GAS boete (lol), want de Oostenrijkse politie is erg streng (hoorde ik). Oostenrijk mag dan mooi en een beetje afgelikt zijn, toch vind ik het wat steriel en bedrukkend, zo meer een gevoel van 'befehl ist befehl' en 'ordnung muss sein'. Wie buiten de lijntjes kleurt, wordt terechtgewezen. Denk maar aan permacultuurboer Sepp Holzer of vrije energiegenie Victor Schauberger die jarenlang tegenkantingen en ongeloof kregen. Nu, in andere landen worden pioniers ook zwaar tegengewerkt. Nee, dan liever Frankrijk, daar geldt meer het gevoel van vrijheid, blijheid en morgen is er een weer een dag. Ook handig tegenwoordig is het gratis draadloos internet overal langs de snelweg. Bij iedere plaspauze kunnen de internetfans hun mails en facebook even checken. En dan zie je inderdaad overal mensen in de weer met hun smartphone of laptop. Verbonden met de hele wereld via technologie, maar vervreemd van de natuur. Op zoek naar zingeving en connectie in de virtuele cyberspace, maar zonder inzicht en kennis van de antwoorden en werelden die op ontdekking wachten in de ziel. Wie naar buiten kijkt, droomt; wie naar binnen kijkt, ontwaakt (Jung). Een ander nadeel is uiteraard het veld van straling waar iedereen constant in zit.

Zicht op Zadar
Zo'n 50 km voor Graz besluit ik de snelweg te verlaten en de binnenwegen te nemen. Deels om tolgeld en de aankoop van een Sloveens wegenvignet te vermijden, deels om ook eens de landen van dichterbij te zien. Na een omweg van een 100 km via Wolfsberg rij ik Slovenië binnen. Ook dit land is heel erg mooi, nog een streepje mooier dan Oostenrijk, lijkt me, maar de energie is helemaal anders. De sfeer is gemoedelijk en het levensritme rustig. Het doet wat denken aan een Oost-Europese agrarische samenleving van enkele decennia geleden. Ook is er, net als in Kroatië, veel minder rijkdom, dat zie je goed aan de auto's. In Duitsland en Oostenrijk rijden overal en erg veel dure bakken rond, genre Mercedes, Audi en BMW. In Slovenië zie je vooral kleine en goedkopere merken, ook zie je hier en daar een vervallen huis of een verwaarloosde boerderij (wat in het superrijke Oostenrijk totaal ondenkbaar is). Maar de natuur is werkelijk prachtig. Slovenië is voor de helft bos, wilde natuur en bergen en de rest is platteland, boerderijen en pittoreske dorpjes met overal bloemen. Bijna 40% van het land zijn beschermde natuurgebieden en nationale parken (hoogste percentage in Europa), er zijn slechts 2 grote steden (Maribor en Ljublana) en er wonen ongeveer 100 mensen per vierkante km (in Vlaanderen is dat 550), de meeste dan nog in de steden. Voorlopig weinig toeristisch heb ik de indruk, nochtans moet dit een waar wandelparadijs zijn. Een nadeel kan de taal zijn, waar ik geen touw aan vast kan knopen, terwijl helaas bijna niemand Engels of Frans spreekt.

De dagelijkse markt in Zadar
Ik volg de gewone wegen, die hier en daar herstelling nodig hebben, maar het valt wel mee, maar toch kom ik plots uit op de snelweg vlak voor Kroatië. Aan de grensovergang is er een dubbele douane controle (dat zijn we niet meer gewoon in de Europese unie), eentje in het Sloveens en eentje in het Kroatisch. Ik begrijp niks van wat ze zeggen tot ze hun Duits bovenhalen en 'pasport' roepen. Jawohl Obersmurfbahnführer. Daarna rij ik Kroatië binnen en dadelijk is het een tolweg. In Frankrijk wordt ruim vooraf gesignaleerd als er een peageweg aan komt, zodat je nog tijdig een alternatieve route kunt kiezen. Hier niet. Tweemaal kom ik zo voor een voldongen feit te staan en ben verplicht een tolweg te nemen. Nu, in Slovenië en Kroatië zijn er ook niet zoveel alternatieve routes, de snelwegen zijn eigenlijk de beste keuze als je vlug vooruit wilt komen en de hobbelige, slingerende binnenwegen wilt vermijden. Kroatië is wederom een prachtig land met nog minder bewoners (79/km2), die alle troeven heeft zoals bergen, bossen, kusten, vele eilanden en een zonnig klimaat met lange zomers. Het binnenland is wat ruwer, droger en schraler en de winters zijn niet te onderschatten. Maar toch een ideale vakantiebestemming als het ware. Ik volg de snelweg tot in Karlovac en dan een 100 km gewone baan naar het bekende nationaal park Plitvice. De weg wordt druk bereden, ook door vrachtwagens en toeristenbussen, en gaat omhoog en omlaag met veel bochten. Het is drukkend heet (30°) en volop zon. Ja, wat een mooie, lange zomer is het dit jaar. Rond 19 uur kom ik toe aan het park. Ik had gehoopt om op de parking te kunnen overnachten maar dat is niet toegestaan, om 23 uur moet iedereen weg en wordt alles afgesloten. Gelukkig had ik thuis de naam en het adres van een kleine camping hier in de buurt opgeschreven. Ik rij nog 2 km verder en vind de plaats waar ik moet zijn. Inderdaad een kleine camping (slechts plaats voor een 15tal campers), maar wel vriendelijke mensen en ze brengen jou 's morgens met hun wagen tot aan het park en halen je terug op wanneer je klaar bent met wandelen. Dat is wel zo makkelijk en spaart een parkeerticket uit. Zo en nu snel slapen en uitrusten om morgen een fikse wandeling te kunnen maken.